چرا جوانان افغانستانی مرگ در مسیر مهاجرت را به ماندن در کشور ترجیح می‌دهند؟ نگاهی به بحران معیشتی و ناامیدی عمومی در افغانستان
چرا جوانان افغانستانی مرگ در مسیر مهاجرت را به ماندن در کشور ترجیح می‌دهند؟ نگاهی به بحران معیشتی و ناامیدی عمومی در افغانستان
تداوم بحران عمیق اقتصادی، گسترش فقر و بیکاری، و فقدان فرصت‌های اشتغال و آموزش، شهروندان و به‌ویژه جوانان افغانستانی را ناگزیر ساخته است تا در جست‌وجوی امنیت، معیشت و آینده‌ای در دسترس، دست به مهاجرت‌های اجباری و پذیرش خطرات جانی بزنند.
این روند که با عبور غیرقانونی از مرزها و سفر در مسیرهای پرریسک همراه است، پیامدهای انسانی نگران‌کننده‌ای برای خانواده‌ها بر جای گذاشته است.
بر اساس بررسی‌های کارشناسان مسائل اقتصادی و اجتماعی، عامل اصلی شکل‌گیری موج جدید مهاجرت‌ها از افغانستان، نبود شغل پایدار، ناامیدی از بهبود اوضاع معیشتی و محدودیت‌های گسترده در دسترسی به فرصت‌های آموزشی و شغلی است.
بسیاری از خانواده‌ها به دلیل عجز در تامین نیازهای اولیه زندگی از جمله مسکن، درمان و غذا، پذیرش مخاطرات راه‌های غیرقانونی را بر ماندن در کشور ترجیح می‌دهند.
در همین راستا، نزدیکی جغرافیایی و مشترکات فرهنگی سبب شده تا کشورهای همسایه همچنان نخستین مقصد این آوارگان باشند؛ هرچند شرایط اقامتی در کشورهای پذیرنده نیز با دشواری‌ها و خطراتی نظیر اخراج اجباری مواجه است.
به گزارش روزنامه هشت صبح، جان باختن نوزده شهروند افغانستانی در بیابان‌های استان نیمروز هنگام تلاش برای عبور غیرقانونی از مرز، ابعاد فاجعه‌بار این بحران را بار دیگر نمایان ساخته است.
سازمان بین‌المللی مهاجرت نیز با ابراز تاسف از چنین رویدادهایی تاکید کرده است که جان باختن انسان‌ها در مسیرهای ناامن مهاجرتی، یک تراژدی عمیق انسانی محسوب می‌شود.
همچنین آنتونیو گوترش دبیرکل سازمان ملل متحد بر ضرورت ایجاد مسیرهای امن و قانونی برای مهاجرت تاکید ورزیده تا از بروز چنین تلفات دردناکی جلوگیری شود.
در همین زمینه، بر اساس گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا درباره قاچاق انسان، اقدامات موثری برای مقابله با شبکه‌های قاچاق انسان و فراهم ساختن معیارهای حداقلی حمایتی صورت نگرفته و این پدیده به‌ویژه در بخش داخلی به شدت ادامه دارد.
علاوه بر این، محرومیت‌های اجتماعی و ساختاری حاکم، انگیزه زیستن را از نسلی گرفته که تمام راه‌ها را به روی خود مسدود می‌بیند.
تحلیلگران معتقدند سرکوب اولیه‌ترین حقوق شهروندی و نبود هیچ‌گونه افق روشن سیاسی، جامعه را به نقطه‌ای رسانده که فرار را بر ماندن ترجیح دهد.
تا زمانی که زمینه‌های شغلی، امنیت و فرصت‌های ساختن آینده برای جوانان و خانواده‌ها در داخل افغانستان فراهم نشود، خروج اجباری شهروندان افغانستانی از کشور توقف‌ناپذیر خواهد بود.
