تکرار چرخه محرومیت و بازتولید محدودیتهای آموزشی؛ هراس مادران افغانستانی از شباهت سرنوشت دخترانشان به دوران نخست حاکمیت طالبان
تکرار چرخه محرومیت و بازتولید محدودیتهای آموزشی؛ هراس مادران افغانستانی از شباهت سرنوشت دخترانشان به دوران نخست حاکمیت طالبان
محرومیت فزاینده دختران افغانستان از حق آموزش و تحصیل، موجی از نگرانی و هراس عمیق را در میان مادرانی برانگیخته است که خود در دوره اول حاکمیت طالبان از فرصتهای تحصیلی و رشد اجتماعی محروم ماندهاند.
بحرانی که به باور کارشناسان، نه تنها یک نسل، بلکه آینده توسعه، بهداشت و ثبات جامعه افغانستان را برای سالیان متمادی به مخاطره میاندازد.
بسیاری از مادران افغانستانی که در دهه 90 میلادی و جریان دوره نخست تسلط گروه طالبان از رفتن به مدرسه بازماندند، اکنون با بسته ماندن مجدد دروازه مدارس و دانشگاهها، شاهد تکرار همان سناریوی تلخ و زنده شدن حسرتهای گذشته برای فرزندان خود هستند.
این مادران بزرگترین رنج زندگی خود را عدم دسترسی به آموزش، نداشتن تخصص و محرومیت از حقوق اولیه میدانند و ابراز میدارند که هیچ مادری خواهان انتقال این میراث ناگوار به نسل بعدی نیست.
تداوم این وضعیت، دختران جوان را با چالشهای روحی شدید، انزوا، ازدواجهای اجباری و زودهنگام و ناامیدی مطلق نسبت به آینده روبرو کرده است.
وضعیتی که حق انتخاب را برای همیشه از آنان سلب میکند.
بر اساس گزارش روزنامه هشت صبح به نقل از صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) و ارزیابیهای فعالان حقوق بشر، پیامدهای انسداد مراکز آموزشی تنها به یک نسل محدود نمیشود، بلکه تأثیرات ویرانگر آن بر توسعه اقتصادی، بهداشت و ساختار اجتماعی کشور تا دهها سال باقی خواهد ماند.
ناظران بینالمللی تأکید میکنند که محرومیت از آموزش به معنای سلب استقلال اقتصادی، کاهش شدید اعتمادبهنفس و حذف کامل زنان از نقشآفرینی در جامعه است.
این در حالی است که فشارهای روانی ناشی از بلاتکلیفی، پناه بردن به کشورهای همسایه را نیز به دلیل شرایط دشوار مهاجرت و معیشت، به گزینهای ناممکن برای بسیاری از خانوادههای آسیبپذیر تبدیل کرده است.
مدافعان حقوق بشر با انتقاد از عملکرد منفعلانه جامعه جهانی در قبال بحران کنونی، خواستار حمایتهای عملی از بسترهای آموزشی جایگزین، نظیر آموزشهای آنلاین، و پشتیبانی مادی و معنوی از دانشآموزان و معلمان هستند.
فعالان حقوق بشر هشدار میدهند که تداوم این محدودیتهای ساختاری، در کنار رفتارهای تندتری مانند بازداشتهای اخیر زنان به بهانه پوشش در برخی ولایات، به تداوم چرخهی فقر و نابرابری دامن میزند.
از این رو، آگاهیرسانی عمومی و تقویت تلاشهای داخلی برای دستیابی به بستری مشروع و پاسدار حقوق اساسی شهروندان، تنها راه نجات آینده این نسل قلمداد میشود.
