افزایش بیسابقه مهاجرت از افغانستان در پی تداوم ناامنی فقر بیکاری و گسترش ناامیدی نسبت به آینده
افزایش بیسابقه مهاجرت از افغانستان در پی تداوم ناامنی فقر بیکاری و گسترش ناامیدی نسبت به آینده
تشدید بحرانهای اقتصادی و امنیتی در افغانستان، موجی گسترده از مهاجرت را رقم زده که بیانگر ناامیدی عمیق اجتماعی و کاهش امید به آینده در میان شهروندان این کشور است.
سالهای طولانی ناامنی، جنگ و بیثباتی، افغانستان را در وضعیتی قرار داده که بسیاری از شهروندان آن، آیندهای روشن برای خود متصور نیستند.
در چنین شرایطی، مهاجرت به یکی از مهمترین و در عین حال تلخترین گزینههای پیشروی مردم، بهویژه نسل جوان، تبدیل شده است.
این پدیده اکنون نهتنها یک انتخاب فردی، بلکه بازتابی از بحرانهای عمیق ساختاری در این کشور به شمار میرود.
در سالهای اخیر، روند خروج جوانان، خانوادهها و نیروهای متخصص از افغانستان بهطور چشمگیری افزایش یافته است.
بسیاری از این افراد، پس از سالها تلاش برای ساختن آیندهای بهتر، به این نتیجه رسیدهاند که امکان تحقق آرزوهایشان در داخل کشور فراهم نیست.
همین مسئله موجب شده مهاجرت به یک «انتخاب اجباری» بدل شود؛ تصمیمی که بیشتر از سر ناچاری اتخاذ میشود تا تمایل.
به گزارش «۸صبح»، فقر و بیکاری از مهمترین عوامل تشدید این روند به شمار میروند.
نبود فرصتهای شغلی پایدار، ضعف زیرساختهای اقتصادی و فاصله میان آموزش و نیازهای بازار کار، سبب شده است که بخش قابل توجهی از جوانان نتوانند جایگاهی مناسب در جامعه پیدا کنند.
این وضعیت بهتدریج احساس بیاعتمادی نسبت به آینده را افزایش داده و انگیزه ماندن در کشور را کاهش داده است.
افزون بر این، ادامه چنین روندی پیامدهای جدی برای ساختار اجتماعی افغانستان به همراه دارد.
خروج گسترده نیروی انسانی، بهویژه قشر تحصیلکرده، میتواند روند توسعه را با اختلال مواجه کرده و شکافهای اقتصادی و اجتماعی را عمیقتر کند.
از اینرو، توجه به ریشههای مهاجرت و تلاش برای بهبود شرایط زندگی، ضرورتی اجتنابناپذیر برای آینده این کشور به شمار میرود.
همچنین تأثیر روانی مهاجرت گسترده بر جامعه افغانستان قابل توجه است.
خانوادهها و جوانانی که ناچار به ترک وطن میشوند، اغلب با احساس فقدان هویت، جدایی از عزیزان و فشارهای روحی مواجه میشوند.
کارشناسان معتقدند که این وضعیت باعث شده جامعه افغانستان نه تنها از نظر اقتصادی بلکه از لحاظ روانی و اجتماعی نیز تضعیف شود و نسلی که قرار بود آینده کشور را بسازد، بهتدریج انگیزه و توانایی مشارکت در ساختار جامعه را از دست بدهد.
