بحران حقوق و امنیت زنان و دختران افغانستانی؛ از سرکوب داخلی تا تهدید پناهجویان در ایران
بحران حقوق و امنیت زنان و دختران افغانستانی؛ از سرکوب داخلی تا تهدید پناهجویان در ایران
زنان و دختران افغانستان در سالهای اخیر با سرکوب سیستماتیک، محدودیتهای آموزشی و تهدیدهای امنیتی روبهرو شدهاند.
بسیاری از آنان که به ایران مهاجرت کردهاند، تحت شرایط بحرانی و فقدان حمایتهای بشردوستانه قرار دارند.
گزارشها نشان میدهد خدمات روانی و اجتماعی سازمان ملل تنها راه کاهش آسیبپذیری این گروهها و توانمندسازی آنان است.
صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) اعلام کرده است که ارائه خدمات اساسی و حمایت روانیـاجتماعی برای زنان در افغانستان، به بهبود وضعیت روحی و کاهش آسیبپذیری آنان کمک میکند.
به گزارش آمو تی وی این سازمان روز چهارشنبه، ۲۷ اسفند، گزارش داد که بسیاری از زنان افغان به دلیل تجربههای دشوار زندگی، خشونت و فشارهای اقتصادی با مشکلات روحی و اجتماعی شدید مواجه هستند و مراکز مشاوره سازمان ملل فضایی امن برای بازگویی تجربیات و بازسازی توان عاطفی آنان فراهم کرده است.
با این حال، دختران و زنان افغانستانی همچنان با محدودیتهای جدی مواجهاند.
یکی از دختران افغانستانی در مصاحبه با روزنامه ۸صبح گفت: «روزهایی که مکتبها بسته شد، دروازههای آهنی مدارس تنها مانع نبود؛ پل میان امروز و فردای ما نیز بسته شد.»
بسیاری از دختران افغانستانی در خانه محبوس و از دسترسی به آموزش و فرصتهای شغلی محروم شدهاند، وضعیتی که حس سربار بودن و حذف اجتماعی را برایشان ایجاد کرده است.
گروه کاری سازمان ملل در مورد تبعیض علیه زنان و دختران نیز تأکید کرده که تصویب اصولنامه کیفری جدید در افغانستان، ممنوعیت تحصیلات متوسطه و عالی و حذف زنان از زندگی عمومی را نهادینه میکند.
این گروه هشدار داده است که این قوانین حقوق زنان و دختران را تهدید میکند و نیازمند اقدام فوری جامعه جهانی است. پیش از این، دفتر منطقهای عفو بینالملل جنوب آسیا نیز محدودیتهای مشابه طالبان را تأیید کرده بود.
در کنار محدودیتهای داخلی، زنان پناهجوی افغانستانی در ایران نیز شرایط بحرانی دارند.
سازمان بینالمللی پناهجویان اعلام کرده است که این زنان در میان تهدید جنگ، تبعیض، خطر بازداشت و نبود کمکهای بشردوستانه عملاً جایی برای رفتن ندارند و با سهمیههای غذایی اندک و افزایش شدید قیمتها برای تأمین نیازهای اولیه زندگی روبهرو هستند.
این گزارشها نشان میدهند که تنها با حمایت بینالمللی مستمر، ارائه خدمات روانی و اجتماعی و تضمین دسترسی به آموزش و امنیت، میتوان از آسیبهای بلندمدت زنان و دختران افغانستانی جلوگیری کرد و مسیر توانمندسازی آنان را هموار ساخت.
