قیام توابین به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی در اول ربیعالثانی سال ۶۵ هجری قمری در کوفه با هدف خونخواهی از شهدای کربلا
قیام توابین به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی در اول ربیعالثانی سال ۶۵ هجری قمری در کوفه با هدف خونخواهی از شهدای کربلا
در اول ربیعالثانی سال ۶۵ هجری قمری، قیام توابین به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی و جمعی از بزرگان شیعه در کوفه سازماندهی شد و رسماً علیه حکومت اموی دست به قیام زد.
این جنبش تاریخی که پس از واقعه عاشورا و بر پایه پشیمانی از عدم یاری امام حسین علیهالسلام شکل گرفت، یکی از مهمترین واکنشهای شیعیان کوفه پس از واقعه شهادت حضرت سیدالشهدا علیه السلام محسوب میشود که هدف اصلی خود را خونخواهی شهدای کربلا و پاک کردن گناه پیمانشکنی از طریق فداکاری و ایثار قرار داده بود.
قیام توابین را میتوان نخستین بازتاب مستقیم و پاسخ عملی جامعه کوفه به واقعه عاشورا دانست.
پس از شهادت حضرت امام حسین علیهالسلام و یاران آن حضرت در سال ۶۱ هجری، حس ندامت و پشیمانی عمیقی روح و روان سران شیعه در کوفه را فراگرفت.
کسانی که با ارسال نامههای متعدد، امام حسین علیه السلام را به کوفه دعوت کرده بودند، در لحظه حساس رویارویی با سپاه عبیدالله بن زیاد، تحت تأثیر فشارها، تهدیدها و تدابیر امنیتی شدید حکومت اموی دچار تردید شده و از یاری فرزند رسول خدا صلوات الله علیه بازماندند.
این عقبنشینی سرانجام به وقوع فاجعهای انجامید که وجدان بیدار جامعه مسلمانان را سخت تکان داد.
با گذشت زمان و فروکاهش فضای اختناق پس از مرگ یزید بن معاویه، شیعیان کوفه فرصت یافتند تا تشکلهای پنهانی خود را آشکار سازند.
در این میان، پنج تن از بزرگان و اعیان شیعه به محوریت سلیمان بن صرد خزاعی، صحابی برجسته، جلسات متعددی برای برنامهریزی مبارزه خود تشکیل دادند.
در این نشستها، تنها راه پاک کردن ننگ پیمانشکنی، جانبازی در راه خونخواهی و نبرد مستقیم با قاتلان شهدای کربلا تعیین شد.
حرکت نیروهای قیام توابین در اول ربیعالثانی سال ۶۵ هجری قمری بهطور رسمی آغاز گردید.
نیروهای گردآمده در منطقهای به نام نخلیه تجمع کردند و پس از تجدید پیمان، به سوی کربلا حرکت نمودند تا بر مزار مطهر امام حسین علیهالسلام به زاری و استغفار بپردازند.
نیروهای گردآمده پس از عزاداری و ادای احترام بر سر مزار مطهر شهدای کربلا، عازم شام شدند تا با سپاه عبیدالله بن زیاد در منطقه عينالورده به نبرد بپردازند.
اگرچه این قیام در نهایت به شکست نظامی و شهادت اکثر رهبران آن منجر شد، اما الگویی از ایثار و انگیزهای برای قیامهای بعدی علیه حکومت اموی باقی گذاشت.
علاوه بر این، اراده ناشی از توبه و جانبازی توابین، روح تازه مقاومت را در بدنه جامعه کوفه دمید و راه را برای جنبشهای بعدی نظیر قیام مختار ثقفی هموار کرد.
روحیه شهادتطلبی شرکت کنندگان در قیام توابین نشان داد که پشیمانی از کوتاهی در یاری امام حسین علیه السلام، میتواند به انگیزهای قوی برای مبارزه مبدل شود.
