از هجرت سرخ مدینه تا محاصره در نینوا؛ چگونه تقابل کاروان امام حسین علیهالسلام با سپاه حر مسیر تاریخ را به سوی خاک کربلا هدایت کرد؟
از هجرت سرخ مدینه تا محاصره در نینوا؛ چگونه تقابل کاروان امام حسین علیهالسلام با سپاه حر مسیر تاریخ را به سوی خاک کربلا هدایت کرد؟
حرکت کاروان امام حسین علیهالسلام از مدینه، آغازگر جریانی سرنوشتساز در تاریخ اسلام بود؛ مسیری که با فریاد سرخِ «نه» در برابر بیعت با یزید آغاز شد و با آرایش نظامی سپاه حر، گامبهگام به سمت فرود اجباری در صحرای کربلا پیش رفت.
همه چیز از شبهای پرالتهاب اواخر رجب سال ۶۰ هجری قمری آغاز شد.
با مرگ معاویه و روی کار آمدن یزید، سایه سنگین حاکمیتی سراسر فساد و ستم بر جامعه اسلامی سنگینی کرد.
یزید در نامهای محرمانه و اضطراری به حاکم مدینه فرمان داد: «از حسین بیعت بگیر، وگرنه سرش را بفرست!»
اما فرزند رسول خداصلی الله علیه و آله، بیعت با مظهر ظلم را نابودی علنی دین خواندند، قاطعانه ایستادند و شبانه کاروانِ غیرت و آزادی را به سمت مکه حرکت دادند.
امام حسین علیه السلام به مکه رسیدند؛ اما آرامش حج چندان دوام نیاورد.
با افشای توطئه شوم ترور امام حسین علیه السلام در جامه سپید احرام، حضرت سیدالشهدا علی السلام برای صیانت از قداست و حرمت بیتالله الحرام، حج خود را به عمره مفرده تبدیل فرمودند.
امام حسین علیهالسلام پیش از حرکت به سوی عراق، نامه و وصیتنامهای تاریخی و ماندگار به برادرشان محمد حنفیه نگاشتند و مانیفست حرکت خود را در مسیر مکه به کوفه اینگونه ثبت فرمودند:
«من برای جاهطلبی پای در این مسیر نگذاشتم، بلکه برای اصلاح امت جدم، و امر به معروف و نهی از منکر برخاستهام.».
امام حسین علیه السلام سپس در هشتم ذیالحجه، چشمان منتظر مکه را به مقصد کوفه رها ساختند.
این سفر، یک جابجایی ساده نبود؛ بلکه مدرسهای سیار از روشنگری بود.
حضرت سیدالشهدا علیه السلام در منزلگاه «ذات عرق» با فرزدق شاعر برخورد کردند و از دلهای همراه و شمشیرهای تشنه کوفیان باخبر شدند.
طوفان اخبار تلخ در راه بود؛ در میانه مسیر، خبر شهادت مسلم بن عقیل، هانی بن عروه و پیک وفادار ایشان، قیس بن مسهر صیداوی، کاروان را تکان داد.
امام حسین علیهالسلام در منزلگاه «زباله»، پرده از حقیقتِ پیمانشکنی کوفیان برداشتند و صراحتاً فرمودند هر کس با ما نیست برگردد، تا تنها نابترین یاران باقی بمانند.
پرده آخر این هجرت، در خاک تشنه «شراف» رقم خورد؛ جایی که کاروان با سپاه هزار نفری و تشنهکام حر بن یزید ریاحی روبرو شد.
امام حسین علیه السلام در اوج مروت، دشمنانشان را سیراب کردند، اما مأموریت حر، مسدود کردن رگهای حیاتی حرکت ایشان بود.
این تقابل نظامی، ممانعت از بازگشت و تعقیب سایهبهسایه، سرانجام در دوم محرم سال ۶۱ هجری قمری با ورود کاروان به خاک سرخ کربلا به فرودگاهی ابدی رسید.
