سالروز شهادت حضرت زید بن علی بن الحسین علیهم السلام؛ طنین فریاد عدالتخواهی و قیام سرخ علوی در برابر استبداد اموی
سالروز شهادت حضرت زید بن علی بن الحسین علیهم السلام؛ طنین فریاد عدالتخواهی و قیام سرخ علوی در برابر استبداد اموی
در دومین روز از ماه صفر سال ۱۲۱ هجری قمری، حضرت زید بن علی بن الحسین علیهمالسلام، ملقب به «زید شهید»، پس از سالها مجاهدت علمی و مبارزه با ظلم بیحدوحصر دستگاه خلافت هشام بن عبدالملک، در پی قیامی شجاعانه در کوفه به شهادت رسید.
قیامی ماندگار که پایههای حکومت بنیامیه را متزلزل ساخت و راه را برای سقوط نهایی مروانیان هموار کرد.
حضرت زید بن علی بن الحسین، فرزند والامقام امام سجاد و برادر گرامی امام محمد باقر علیهالسلام سلام الله علیهم اجمعین، از برجستهترین، عابدترین و آگاهترین شخصیتهای خاندان رسالت در عصر خود بود.
در دوران خلافت هشام بن عبدالملک، ظلم، ستم و بیعدالتی بنیامیه به اوج خود رسیده بود و دستگاه حاکم علاوه بر غصب حقوق عامه، به تحقیر خاندان پیامبر خداصلیاللهعلیهوآله کمر بسته بود.
حضرت زید بن علی بن الحسین علیهمالسلام که نمیتوانست در برابر این انحراف آشکار و تضییع احکام الهی سکوت کند، پرچم امر به معروف و نهی از منکر را برافراشت.
او با تکیه بر معارف والای قرآن کریم، بیدارگری جامعه اسلامی را رسالت شرعی خویش میدانست.
او با شعار «الرِّضَا مِنْ آلِ مُحَمَّد» و با هدف برپایی عدالت و بازگرداندن خلافت به شایستگان، دعوت خود را آغاز کرد.
مردم کوفه که از ستم امویان به ستوه آمده بودند، با او بیعت کردند؛ اما همانگونه که در سابقه تاریخی آنان ثبت شده بود، در روزهای سرنوشتساز نبرد و با هجوم نیروهای انبوه حکومتی به فرماندهی یُوسُفِ بنِ عُمَرِ ثَقَفی، حضرت زید را تنها گذاشتند.
با این حال، ایشان همراه با یاران اندک و وفادار خود مردانه جنگید تا اینکه در جریان نبردی نابرابر در کوفه، پیشانی مبارکش هدف تیر جانسوز دشمن قرار گرفت و در دوم صفر سال ۱۲۱ هجری قمری به فیض شهادت نائل آمد.
این واقعه دردناک بار دیگر غربت خاندان پیامبر را در پهنه تاریخ تکرار نمود.
کینه و قساوت امویان حتی پس از شهادت او نیز فروکش نکرد.
امویان پیکر مطهرش را که پنهانی دفن شده بود، نبش قبر کردند، سر مبارکش را بریدند و بدنش را بر دروازه کوفه به دار آویختند.
با این وجود، شهادت جانگداز حضرت زید بن علی علیهالسلام بیپاسخ نماند.
تفکر مبارزاتی و خون پاک او، خون تازهای در رگهای جنبشهای شیعیان و ظلمستیز جاری کرد و به عنوان نماد بارز مقاومت در برابر استبداد، زمینهساز قیامهای بعدی و نابودی کامل حکومت سفاک اموی شد.
