پژوهش جدید پاسخ میدهد: آیا هوش مصنوعی میتواند روانپزشک تربیت کند؟ ارزیابی توانمندیهای چتجیپیتی۵ پرو و خطرات عدم نظارت متخصصان
پژوهش جدید پاسخ میدهد: آیا هوش مصنوعی میتواند روانپزشک تربیت کند؟ ارزیابی توانمندیهای چتجیپیتی۵ پرو و خطرات عدم نظارت متخصصان
پژوهشگران دانشگاه وست ویرجینیا در مطالعهای نشان دادهاند که مدل چتجیپیتی۵ پرو توانایی بالایی در تولید سناریوهای آموزشی واقعگرایانه و دقیق برای آموزش روانپزشکی دارد؛ اما تاکید میکنند استفاده از این ابزار بدون نظارت مستقیم متخصصان و رعایت اصول اخلاقی میتواند با مخاطرات ایمنی برای بیماران همراه باشد.
با گسترش روزافزون استفاده از هوش مصنوعی در حوزه سلامت روان، چالشهای تازهای پیش روی کادر درمان و بیماران قرار گرفته است.
اگرچه آموزشهای سنتی روانپزشکی همواره بر کتب مرجع و تعاملات بالینی متکی بوده، اما مواجهه بیماران با ابزارهای هوشمند، نیاز به روشهای آموزشی جدید را دوچندان کرده است.
در همین راستا، بهکارگیری فناوریهای نوظهور میتواند خلاء آموزشی موجود در درک نحوه تعامل بیماران با چتباتها را پر کند.
بر اساس پژوهشی که از سوی دانشمندان و پزشکان دانشکده پزشکی دانشگاه وست ویرجینیا (WVU) انجام شده و نتایج آن در مجله علمی npj Digital Medicine به چاپ رسیده است، عملکرد مدل هوش مصنوعی ChatGPT-5 Pro در طراحی پروندههای بالینی شبیهسازیشده مورد ارزیابی قرار گرفت.
در این مطالعه، از هوش مصنوعی خواسته شد سناریوهای کوتاهی درباره بیمارانی تولید کند که برای دریافت حمایت روانی از چتباتها استفاده میکنند.
این موارد شامل علائم، سوابق بیمار، جزئیات تشخیصی و پرسشهای آموزشی درباره اختلالاتی نظیر اسکیزوفرنی، اضطراب، افسردگی اساسی و روانپریشی بود.
ارزیابیهای صورتگرفته توسط روانپزشکان برجسته این دانشگاه نشان داد که هوش مصنوعی در بخشهای کیفیت نگارش، دقت تشخیصی و ارزش آموزشی امتیاز بالایی کسب کرده است.
با این حال، محققان تاکید میکنند که جنبههای ایمنی و اخلاقی کماکان نیازمند بازنگری انسانی است.
دکتر گانگکینگ هو و دکتر وانهونگ ژنگ، سرپرستان این پژوهش، هشدار میدهند یکی از خطرات اصلی، احتمال تایید و تقویت باورهای هذیانی بیمار توسط چتباتها است؛ رفتاری که به جای به چالش کشیدن افکار غیرواقعی، علائم بیماری را تشدید میکند.
در نهایت، پژوهشگران تاکید دارند که هوش مصنوعی هرگز نباید جایگزین قضاوت متخصصان یا آموزشهای بالینی مستقیم شود.
پژوهشگران توصیه میکنند که استفاده از این ابزارها تنها باید تحت نظارت استادان و همراه با جلسات تحلیل خطر انجام گیرد؛ چرا که حفظ سلامت بیماران و ارزیابی خطراتی مانند تمایلات خودکشی، همچنان نیازمند هوشمندی و درک عمیق انسانی است.
