بیست و هشتم صفر؛ سالروز شهادت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و ابعاد کمتر گفته شده آن
بیست و هشتم صفر؛ سالروز شهادت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و ابعاد کمتر گفته شده آن
بیستوهشتم صفر سالروز یکی از تلخترین وقایع تاریخ اسلام یعنی شهادت پیامبر خدا حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله است.
رویدادی که برخلاف روایتهای رایج از مرگ طبیعی، بر اساس مستندات متواتر تاریخی در منابع شیعه و اهل تسنن، در پی مسمومیت و شهادت رخ داده است؛ موضوعی که بازخوانی آن ابعاد جدیدی از مظلومیت آن حضرت را آشکار میسازد.
بیستوهشت صفرالأحزان سال ۱۱ هجری قمری، نقطه عطفی دردناک در تاریخ اسلام است که با شهادت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله رقم خورد.
در حالی که افکار عمومی تاریخنگاری سنتی اغلب این واقعه را یک مرگ طبیعی میدانند، بررسی عمیق منابع معتبر فریقین (شیعه و اهل تسنن) گویای حقیقتی دیگر است: اینکه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در اثر مسمومیت به شهادت رسیدهاند.
بهکارنبردن عامدانه یا ناآگاهانه واژه «شهادت» برای آن حضرت، خود یکی از مظلومیتهای بزرگ رسول خدا صلی الله علیه و آله به شمار میرود.
موضوع شهادت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله محدود به کتب امامیه نیست، بلکه علمای بزرگ شیعه و مورخان نامآور اهل تسنن نیز در آثار خود به صراحت به آن اشاره کردهاند.
در کتابهای معتبری چون بصائرالدرجات و بحارالانوار از خود پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل شده است که فرمودند: «هیچ پیامبری یا وصی او نیست مگر آنکه شهید میشود.»
همچنین عبدالله بن مسعود، از صحابه برجسته پیامبر خدا صلی الله علیه و آله، با قاطعیت شهادت آن حضرت در سالهای پایانی عمر شریفشان را تأیید کرده است.
در میان علمای شیعه نیز بزرگانی چون شیخ طوسی، علامه حلّی و محمد بن علی اردبیلی، با ذکر تاریخ آن حضرت، علت آن را مسمومیت در مدینه ذکر کردهاند.
در منابع اهل تسنن نیز این حقیقت بازتاب یافته است.
محمد بن سعد بن منیع هاشمی، مورخ مشهور قرن سوم، و حاکم نیشابوری، تراجمنگار نامدار شافعی، مسمومیت و کشتهشدن پیامبر خدا صلی الله علیه و آله را تأیید کردهاند.
ابوالفضل بیهقی نیز به نقل از عبدالله بن مسعود مینویسد که او با قاطعیت از شهادت رسول خدا صلی الله علیه و آله و مقام والای شهادت آن حضرت سخن به میان آورده است.
این شهادت، ریشه در توطئهها و کارشکنیهای جریانهای منافق و دشمنان اسلام در سالهای پایانی عمر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله داشت.
از جمله این مصائب، تلاش برای سوءقصد به جان آن حضرت در گردنه عقبه پس از بازگشت از غدیر خم بود؛ نقشهای که طی آن توطئهگران قصد داشتند با رم دادن شتر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در یک سراشیبی، موجب سقوط و شهادت ایشان شوند که با امداد الهی ناکام ماند.
اوج این بحرانها در روزهای پایانی حیات پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در ماجرای تلخ «حدیث قرطاس» نمایان شد.
هنگامی که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در بستر بیماری از حاضران خواستند تا دوات و کاغذی بیاورند تا مکتوبی بنویسند که امت هرگز پس از آن گمراه نشوند، با مخالفت صریح عمر بن خطاب و جمله توهینآمیز «حسبنا کتاب الله» روبهرو شد.
طراحان این جریان که از نگارش وصیتنامه هدایتگرانه جلوگیری کردند، مانع بزرگی در برابر تداوم خط ولایت ایجاد نمودند.
سرانجام پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در روز ۲۸ صفر سال ۱۱ هجری در مدینه منوره، در حالی که سر بر سینه مبارک برادر و وصی خود، امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام داشتند، دعوت حق را لبیک گفتند و به درجه شهادت نائل آمدند.
