Devlet Tekkesi; Eski Tahran’ın Kalbinde Halkın Taziye ve Aşure Ayinlerinin Parladığı Yer
Devlet Tekkesi; Eski Tahran’ın Kalbinde Halkın Taziye ve Aşure Ayinlerinin Parladığı Yer
Çok uzak olmayan bir geçmişte, eski Tahran’ın kalabalığının ortasında, içinde mersiyeler, taziye ağıtları ve Muharrem heyecanını barındıran bir yapı yükseldi.
Devlet Tekkesi, halkın samimiyetinin ve Hüseyni yas törenlerine bağlılığının sembolüydü; günümüzde artık var olmasa da, hatırası şehrin ruhunda hala canlıdır.
👈Çalışma arkadaşım bu konuda bir rapor hazırladı, birlikte görelim:👉
Tarihî rivayetlere, özellikle Yahya Zeka’nın notlarına göre, Devlet Tekkesi, Gulistan Sarayı yakınlarında Mirülmülk’ün çabalarıyla inşa edildi.
Eşsiz yuvarlak mimarisi, yüksek katları ve geniş alanıyla bu yapı, o dönemin en halktan aşure ayinlerinden birine ev sahipliği yaptı.
Medyanın olmadığı, heyetlerin ve yürüyüş kollarının resmi bir kimlik taşımadığı o dönemde, insanlar Muharrem ayına gönülden bağlıydı.
Devlet Tekkesi’nde taziye, Muharrem’in on birinci gününden başlayarak Sefer ayının sonuna kadar devam eder ve yüzlerce taziye okuruyla binlerce izleyici karşısında Aşure sahneleri sergilenirdi.
Bu törenlerin masrafları, halkın bağışları, çarşı ve mahallelerin katkılarıyla karşılanırdı.
Küçük dükkan sahiplerinden büyük tüccarlara kadar herkes, yas meclisinin düzenlenmesi için bir gününü ayırırdı.
Muharrem heyecanı, bu şehrin damarlarında öyle güçlü akıyordu ki, insanlar Muharrem’den önce tekkeyi siyah örtülerle kaplar ve “Ya Hüseyin” seslerini işitmeye hazırlanırlardı.
Dönemin bir yönetici tarafından sipariş edilen yirmi basamaklı tahta bir minber, taziye meclisinin merkeziydi; taziye okurlarının ağıtlarını okuduğu ve insanların gözlerinden yaşların aktığı yerdi.
Geçmişte, Tahran’ın eski ve birçok İran şehrindeki Muharrem yas meclisleri, saflığın ve halkın Ehl-i Beyt’in (a.s) musibetleriyle derin bağının bir dışavurumuydu.
Evler, sokaklar, kervansaraylar ve hatta meydanlar halkın eliyle siyaha bürünür ve herkes kendi gücü ölçüsünde yas törenlerinin düzenlenmesine katkıda bulunurdu.
Mersiyeler ve ağılar, gösterişten çok samimiyet ve inançtan doğan kalplerden yükselirdi.
Taziye okumaları, evlerdeki özel yas törenleri, adsız adaklar ve samimi gözyaşları, o dönemin Muharrem’ine bir safiyet katmıştı; dinin halkın ruhuyla iç içe olduğu bir atmosferde, Muharrem, topluca Hz. Hüseyin’in (a.s) anısına geri dönüş için bir fırsat sayılırdı.
