تحلیل افشاگرانه رسانه بریتانیایی از نقش مخرب ابوظبی در بحرانهای منطقهای؛ امارات چگونه در حال عادیسازی «جنگ دائمی» در خاورمیانه و آفریقا هستند؟
تحلیل افشاگرانه رسانه بریتانیایی از نقش مخرب ابوظبی در بحرانهای منطقهای؛ امارات چگونه در حال عادیسازی «جنگ دائمی» در خاورمیانه و آفریقا هستند؟
ارزیابیهای تحلیلی جدید نشان میدهد کشور امارات متحده عربی با اتخاذ سیاستهای مبتنی بر «قدرت سخت» و ایجاد شبکههای پنهان نظامی و مالی، به یکی از محوریترین بازیگران در افروختن و تداوم بحرانهای منطقهای تبدیل شده است.
این روند که با سازماندهی جنگهای نیابتی، کودتاهای نظامی همراه بوده، به دنبال نهادینهسازی وضعیت «جنگ دائمی» در خاورمیانه و شمال آفریقا است.
مسیری نگرانکننده که به باور تحلیلگران تحولات بینالمللی میتواند در بلندمدت به فرسایش شدید مشروعیت، نفوذ و موقعیت اقتصادی ابوظبی منجر شود.
نقش فزاینده امارات متحده عربی در منازعات پرتنش منطقه، ابعاد تازه و نگرانکنندهای به خود گرفته است.
بررسی روند مداخلات نظامی و سیاسی این کشور نشان میدهد که ابوظبی تحت رهبری محمد بن زاید، از طریق بهرهگیری از شبکههای نیابتی، مزدوران فراملی، و مسیرهای پنهان ارسال تسلیحات، ساختاری پیچیده را برای تأثیرگذاری بر معادلات قدرت در کشورهای بحرانزده ایجاد کرده است.
این اقدامات که طیف وسیعی از بحرانها در سودان، لیبی، یمن و مصر را پوشش میدهد، عملاً امارات را به پناهگاه و پلی امن برای فعالیتهای قاچاقچیان اسلحه، پولشویان، قاچاقچیان طلا، دورزنندگان تحریمهای بینالمللی، عناصر مزدور و شبکههای جاسوسی تبدیل نموده است.
در همین راستا، وبسایت تحلیلی «میدل ایست آی» (Middle East Eye) در گزارشی مفصل به قلم دیوید هرست، کارشناس برجسته مسائل خاورمیانه، به تشریح این اقدامات پرداخته و تأکید کرده است که محمد بن زاید شخصاً سازماندهی و تأمین مالی کودتای نظامی در مصر و همچنین افروختن آتش جنگهای داخلی خانمانسوز در لیبی، یمن و سودان را بر عهده داشته است
بر اساس تحلیل ارائه شده در وبسایت میدل ایست آی، امارات همسو با برخی از قدرت های جهانی و منطقه ای و با اتکا به گروههای راستگرای غربی، الگویی از «جنگ دائمی» را در منطقه نهادینه میسازد تا از این طریق نفوذ خود را تثبیت کند.
تحلیلگر میدل ایست آی استدلال میکند که اتکای بیحد و حصر ابوظبی به قدرت سخت و مداخلات مخرب امنیتی، اگرچه در کوتاهمدت دستاوردهای مقطعی به همراه داشته، اما در افق بلندمدت عواقب جبرانناپذیری برای این کشور خواهد داشت.
این رویه افزون بر ناامنسازی کشورهای اسلامی، موجب انزوای سیاسی، فرسایش مشروعیت بینالمللی و به خطر افتادن جایگاه اقتصادی امارات به عنوان یک مرکز تجاری خواهد شد؛ چرا که توسعه پایدار در سایه عادیسازی جنگ و ناامنی در زیستبوم منطقه امکانپذیر نیست.
