ایران و افغانستان در انتهای جدول فساد جهانی ۲۰۲۵؛ گزارش سازمان شفافیت بینالملل از تداوم بحران شفافیت

ایران و افغانستان در انتهای جدول فساد جهانی ۲۰۲۵؛ گزارش سازمان شفافیت بینالملل از تداوم بحران شفافیت
گزارش تازه سازمان شفافیت بینالملل درباره شاخص ارزیابی فساد در سال ۲۰۲۵ نشان میدهد ایران و افغانستان همچنان در میان پایینترین رتبههای جهانی قرار دارند.

جایگاهی که بیانگر تداوم ضعف شفافیت، پاسخگویی و نظارت در ساختارهای دولتی این دو کشور است.
سازمان شاخص ارزیابی فساد، یکی از معتبرترین سنجههای جهانی برای ارزیابی میزان فساد در بخش دولتی کشورها به شمار میرود و هر ساله با اتکا به دیدگاه کارشناسان، مدیران اقتصادی و نهادهای بینالمللی گزارش سالانه آن منتشر میشود.
در این شاخص، کشورها بر اساس امتیازی میان صفر تا صد رتبهبندی میشوند.

امتیاز بالاتر نشاندهنده شفافیت بیشتر و امتیاز پایینتر بیانگر گسترش فساد ادراکشده است.
بنابر گزارش سال ۲۰۲۵ سازمان شفافیت بینالملل، ایران با کسب امتیاز ۲۳، در میان ۱۸۲ کشور جهان در انتهای جدول قرار گرفته و نسبت به سال گذشته بهبودی در وضعیت خود ثبت نکرده است.
این گزارش که بازتاب گستردهای در رسانههایی چون رادیو فردا داشته، نشان میدهد ایران در کنار کشورهایی قرار گرفته که با ضعف ساختاری در نظامهای نظارتی و تصمیمگیری مواجهاند.
در همین گزارش، افغانستان نیز یکی از بدترین وضعیتها را به خود اختصاص داده و با سقوط چند پلهای، در ردههای پایانی جدول ایستاده است.

بنابر ارزیابی شفافیت بینالملل، فروپاشی سازوکارهای پاسخگویی، نبود نهادهای مستقل نظارتی و محدود شدن فضای رسانهای و مدنی، از عوامل اصلی تداوم فساد ادراکشده در افغانستان عنوان شده است.
نکتهای که در گزارشهای تحلیلی رسانههای منطقهای نیز بازتاب یافته است.

سازمان شفافیت بینالملل در بخش تحلیلی گزارش خود تأکید کرده که تمرکز قدرت، شفاف نبودن فرایندهای اقتصادی و نقش نهادهای غیرپاسخگو، از عوامل مشترک در کشورهایی است که در قعر جدول فساد قرار دارند.
این نهاد همچنین هشدار داده که میانگین جهانی شاخص ادراک فساد به پایینترین سطح خود در بیش از یک دهه گذشته رسیده و اکثریت کشورها در مهار فساد ناکام ماندهاند.

به گزارش سازمان شفافیت بینالملل، بهبود وضعیت فساد مستلزم تقویت نهادهای نظارتی مستقل، افزایش دسترسی عمومی به اطلاعات و تضمین پاسخگویی در سطوح مختلف حکمرانی است.
مسیری که برای کشورهایی مانند ایران و افغانستان همچنان دور و دشوار ارزیابی میشود.




