مهار نیروهای تندرو و اتخاذ راهکار سیاسی اتخاذ شده جهت جلوگیری از وقوع جنگ داخلی و رویارویی قدرت‌های خارجی در شمال‌شرق سوریه

مهار نیروهای تندرو و اتخاذ راهکار سیاسی اتخاذ شده جهت جلوگیری از وقوع جنگ داخلی و رویارویی قدرت‌های خارجی در شمال‌شرق سوریه

اتخاذ رویکرد واقع‌گرایانه و مهار جریان های تندرو توسط ریاست دوره انتقالی سوریه و فرمانده کل نیروهای دموکراتیک، مانع از وقوع درگیری‌های خونین تازه در شمال‌شرق این کشور شد.

بر اساس توافق‌های صورت‌گرفته، ساختار نظامی موسوم به نیروهای دموکراتیک سوریه به‌طور رسمی منحل و در قالب تیپ‌های محلی در بدنه ارتش ادغام گردیده است.

اقدامی که به‌رغم وجود چالش‌های فرهنگی و اداری، مسیر حل مناقشات را از رویارویی مسلحانه به سوی مذاکره و گفت‌وگو سوق داده است.

تحولات اخیر در مناطق شمالی و شرقی سوریه نشان‌دهنده چرخش حاد از بحران‌های نظامی به سمت راهکارهای سیاسی و اداری است.

پس از سقوط حکومت پیشین در دمشق و پیشروی گروه‌های مسلح، خطر بروز جنگی فراگیر میان گروه‌های محلی، بومیان عرب و نیروهای کرد افزایش یافت.

با این حال، پذیرش محدودیت‌های میدانی و کنترل فرماندهان تندرو از سوی طرفین درگیری، مانع از تکرار سناریوهای بحران‌زا و دخالت‌های نظامی بیشتر شد.

به گزارش نشریه آمریکایی «نیولاینز»، روند ادغام نیروهای کرد در ساختار وزارت دفاع سوریه با انحلال کامل نیروهای دموکراتیک سوریه وارد مرحله نهایی شده است.

بر اساس این گزارش، فرمانده کل این مجموعه پس از اعلام انحلال تشکیلات خود، به‌عنوان مشاور ریاست‌جمهوری منصوب گردیده و مدیریت امنیتی مناطق حسکه، قامیشلو و کوبانی به تیپ‌های محلی کرد تحت نظارت حکومت مرکزی واگذار شده است.

این توافق اگرچه پایان تجربه خودگردانی موسوم به «روژاوا» را رقم زد، اما تحویل گذرگاه‌های مرزی و منابع نفتی به دولت را در ازای اعطای حقوق شهروندی و فرهنگی به ارمغان آورد.

بر اساس تحلیل‌های وب‌سایت خبری «میدل ایست نیوز»، دست‌یابی به این توافق فرآیندی پیچیده و همراه با فراز و نشیب‌های فراوان بوده است.

پس از درگیری‌های منطقه‌ای در منبج و تل‌رفعت و همچنین بروز ناکامی‌های نظامی و تنش‌های فرقه‌ای در سویدا، هر دو طرف به این نتیجه رسیدند که اتکا به زور نظامی هزینه‌های سنگینی به همراه دارد.

از سوی دیگر، کاهش حمایت‌های بین‌المللی از ساختارهای مستقل محلی و تغییر موازنه سیاسی در منطقه، زمینه را برای پذیرش حاکمیت ملی فراهم ساخت.

اگرچه هنوز مسائلی نظیر رسمیت یافتن آموزش زبان کردی، وضعیت یگان‌های زنان و اعتراضات قبایل عرب به برخی ایست‌های بازرسی باقی مانده است، اما تغییر مسیر مناقشات از تقابل مسلحانه به گفت‌وگوهای سیاسی و اجتماعی، مهم‌ترین دستاورد این توافق محسوب می‌شود.

کارشناسان معتقدند ترجیح دادن مصالحه بر جاه‌طلبی‌های نظامی، شمال‌شرق سوریه را از سقوط به یک جنگ داخلی جدید نجات داده است.