خطر پایدار آلودگی در مناطق جنگی ویرانشده ایران؛ آوار انفجارها تهدید جدی برای سلامت ریوی و محیطزیست
پس از توقف درگیریهای چهل روزه در منطقه خاورمیانه، انباشت گسترده آوار ناشی از انفجارها و تخریبها در مناطق آسیبدیده در ایران ادامه دارد.
کارشناسان نسبت به پیامدهای بلندمدت آن بر سلامت انسان و محیطزیست هشدار میدهند.
بحران آوار و پسماندهای باقیمانده از جنگ چهل روزه در مناطق ویرانشده ایران همچنان یکی از چالشهای جدی پس از توقف درگیریها محسوب میشود.
وضعیتی که نگرانیها درباره آثار آن بر سلامت عمومی و محیطزیست را افزایش داده است.
بنابر گزارش رسانه «ایندیپندنت فارسی»، حدود ۱۰ میلیون تن پسماند جنگی شامل آوار ساختمانها، مواد سوخته و بقایای انفجار در مناطق آسیبدیده باقی مانده و مدیریت آن به یکی از مسائل پیچیده در روند پس از جنگ تبدیل شده است.
در این گزارش آمده است که در جریان حملات هوایی و تخریب زیرساختهای شهری، مدیریت محلی تلاش کرده با باز نگه داشتن مسیرهای حیاتی و پاکسازی اضطراری معابر، از فروپاشی کامل خدمات شهری جلوگیری کند، اما حجم گسترده آوار، روند ساماندهی را با دشواری جدی مواجه کرده است.
کارشناسان حوزه سلامت هشدار میدهند که گردوغبار ناشی از تخریب ساختمانها، بهویژه ذرات حاوی سیلیس، میتواند در بلندمدت موجب بیماریهای مزمن ریوی، آسم و سیلیکوزیس شود.
این ذرات بهراحتی در هوا پراکنده شده و وارد دستگاه تنفسی ساکنان مناطق آسیبدیده میشوند و کودکان و سالمندان را در معرض خطر بیشتری قرار میدهند.
همچنین تأکید شده است که آوار جنگ تنها نخاله ساختمانی نیست، بلکه ترکیبی از مواد خطرناک، فلزات سنگین و آلایندههای پایدار است که دفع و مدیریت آن نیازمند برنامهریزی دقیق، تجهیزات تخصصی و هزینههای سنگین است.
کارشناسان بر این باورند که در صورت تداوم نبود مدیریت اصولی، این آلودگیها میتواند به خاک و منابع آب زیرزمینی نفوذ کرده و آثار بلندمدت بر اکوسیستم منطقه بر جای بگذارد.
این روند همچنین میتواند هزینههای بازسازی را به شکل قابل توجهی افزایش دهد و روند بازگشت زندگی عادی را کندتر کند.
افزون بر این، تداوم استنشاق گردوغبار در مناطق آسیبدیده میتواند به افزایش بیماریهای تنفسی در سطح عمومی منجر شود و فشار بیشتری بر سیستمهای درمانی وارد کند.
به همین دلیل، کارشناسان بر ضرورت اجرای همزمان عملیات پاکسازی فوری و برنامههای پایش محیطزیستی و سلامت عمومی تأکید دارند تا از شکلگیری بحرانهای ثانویه جلوگیری شود.
