افزایش هزینه دسترسی به اینترنت بینالمللی در ایران با اینترنت پرو؛ هشدار درباره شکلگیری اینترنت طبقاتی در برابر پیشرفت سریع منطقه
افزایش هزینه دسترسی به اینترنت بینالمللی در ایران با اینترنت پرو؛ هشدار درباره شکلگیری اینترنت طبقاتی در برابر پیشرفت سریع منطقه
در حالی که بسیاری از کشورهای منطقه با سرمایهگذاری گسترده در زیرساختهای ارتباطی و فناوریهای نوین به سمت توسعه اینترنت پرسرعت و ارزان حرکت میکنند، گزارشها از افزایش هزینه دسترسی در قالب طرح موسوم به «اینترنت پرو» در ایران حکایت دارد.
موضوعی که نگرانیها درباره شکلگیری نوعی اینترنت طبقاتی و فاصله گرفتن از روند جهانی توسعه دیجیتال را تشدید کرده است.
در شرایطی که اینترنت به عنوان یکی از مهمترین زیرساختهای توسعه در جهان شناخته میشود، روند جدیدی در ارائه خدمات ارتباطی در ایران شکل گرفته که بر اساس آن، دسترسی به بخشی از خدمات اینترنتی بینالمللی در قالب طرح «اینترنت پرو» با هزینههای بسیار بالا و بستههای محدود ارائه میشود.
بر اساس اعلام اپراتورهای ارتباطی، بستههای اولیه اینترنت با حجم محدود با قیمتهایی در حدود چند میلیون تومان عرضه شده و هزینه هر گیگابایت برای استفاده از سرویسهای داخلی و خارجی نیز تفاوت چشمگیری دارد.
بهگونهای که دسترسی به برخی خدمات بینالمللی تا چندین برابر گرانتر از خدمات داخلی محاسبه میشود.
در همین زمینه، روزنامه خراسان در گزارشی با انتقاد از این روند نوشته است که چنین ساختاری در عمل به معنای ایجاد سطحبندی در دسترسی به اینترنت است و میتواند ارتباط آزاد کاربران با فضای جهانی اطلاعات را تحت تأثیر قرار دهد.
این رسانه تأکید کرده که در بسیاری از کشورها سیاستهای ارتباطی به سمت کاهش هزینه و گسترش دسترسی عمومی حرکت میکند، در حالی که در اینجا روندی متفاوت در حال شکلگیری است.
از سوی دیگر، روزنامه فرهیختگان نیز در گزارشی تحلیلی به وضعیت کشورهای منطقه اشاره کرده و نوشته است که عربستان سعودی، امارات متحده عربی و ترکیه با سرعت قابل توجهی در حال سرمایهگذاری بر روی زیرساختهای نسل پنجم اینترنت، هوش مصنوعی و اقتصاد دیجیتال هستند.
این گزارش هشدار میدهد که تمرکز بر مدیریت محدودیتها به جای توسعه فناوری، میتواند فاصله کشور با روندهای جهانی و منطقهای را افزایش دهد.
کارشناسان حوزه ارتباطات معتقدند ادامه این مسیر ممکن است موجب افزایش شکاف دیجیتال، کاهش فرصتهای آموزشی و اقتصادی و محدود شدن دسترسی برابر شهروندان به فضای اطلاعات جهانی شود.
این وضعیت در بلندمدت میتواند بر کیفیت توسعه علمی و نوآوریهای فناوری نیز اثرگذار باشد و جایگاه کشور در رقابت منطقهای را نیز تضعیف کند.
