سحرخوانی؛ نوای بیدارباش ایمان در کوچههای خاموش ماه مبارک رمضان
سحرخوانی؛ نوای بیدارباش ایمان در کوچههای خاموش ماه مبارک رمضان
ماه مبارک رمضان، ماه نیایش و همدلی، با آئینهای دیرینهای مانند سحرخوانی جلوهای ویژه دارد.
آیینی که در گذشته مردم را برای روزهداری بیدار میکرد و امروز با حضور فناوری، کمرنگ شده است.
بازخوانی این میراث معنوی و فرهنگی میتواند نوای الهی العفو را دوباره در سحرگاهان ماه مبارک رمضان طنینانداز کند.
سحرخوانی، آیینی کهن در ایران و برخی دیگر از کشورها، سالهاست جزو سنتهای برجسته ماه مبارک رمضان بوده و کوچهها و محلهها را با نغمههای دعا و مناجات پر میکرد.
در گذشته، یک تا دو ساعت پیش از اذان صبح، ریشسفیدان یا افراد خوشصدا بر بام خانهها میرفتند یا در کوچهها قدم میزدند و با خواندن دعا و ذکر، مردم را برای روزه آماده میساختند.
این آئین نه تنها جنبه مذهبی داشت، بلکه موجب پیوند همسایگان و ایجاد نشاط معنوی در محلهها میشد و حس همدلی را تقویت میکرد.
با شنیدن صلواتها و ذکرهای مکرر سحرخوانان، مردم درمییافتند زمان اندکی تا اذان باقی مانده و باید آماده امساک میشدند.
این آیین، ساعت بیدارباش ایمان در محلهها بود و فضایی از آرامش و معنویت را پیش از شروع روزه در شهرها و روستاها ایجاد میکرد.
امروزه با گسترش فناوری، تلفنهای همراه و ساعتهای زنگدار، نقش سحرخوانان سنتی کمرنگ شده است.
به گزارش خبرگزاری ایرنا، برخی مناطق ایران هنوز سنت سحرخوانی را حفظ کردهاند، اما در بیشتر شهرها و روستاها، این آیین به فراموشی سپرده شده است.
با این حال، احیای سحرخوانی، ثبت نغمهها و بازپخش آن در رسانهها میتواند نسل جوان را با زیباییهای آیینهای ماه مبارک رمضان آشنا کند.
رسانههایی مانند ایسنا بر ضرورت توجه به این میراث فرهنگی و معنوی تأکید کردهاند.
بازخوانی این آئین فرصتی است تا نوجوانان و جوانان، پیش از طلوع آفتاب، لحظاتی از آرامش، معنویت و همدلی را تجربه کنند و حس تعلق فرهنگی خود را تقویت نمایند.
سحرخوانی، میراثی ناملموس از هویت دینی و اجتماعی ایرانیان است که با توجه و حمایت نهادهای فرهنگی و رسانهای، میتواند دوباره به یکی از جلوههای برجسته ماه مبارم رمضان در ایران تبدیل شود و نوای گرم الهی العفو را در کوچهها و محلههای کشور طنینانداز کند.
