گزارش تکاندهنده سازمان ملل از وخامت روزافزون وضعیت زنان در افغانستان؛ تشدید محرومیتها بزرگترین مانع توسعه اقتصادی کشور
گزارش تکاندهنده سازمان ملل از وخامت روزافزون وضعیت زنان در افغانستان؛ تشدید محرومیتها بزرگترین مانع توسعه اقتصادی کشور
برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در جدیدترین گزارش خود، وضعیت زنان و دختران در افغانستانِ تحت کنترل طالبان را همچنان وخیم و رو به بحران توصیف کرد.
بر اساس این گزارش، تشدید محدودیتهای آموزشی، اشتغال و حذف کامل زنان از زندگی عمومی در سال ۲۰۲۵، نهتنها پتانسیل اقتصادی این کشور را نابود ساخته، بلکه فرآیند ارایه خدمات حیاتی مانند بهداشت را تضعیف کرده و به عنوان اصلیترین مانع در مسیر توسعه بلندمدت افغانستان شناخته میشود.
برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) با انتشار گزارشی جامع به ارزیابی دقیق اوضاع اقتصادی و اجتماعی افغانستان در بازه زمانی سالهای ۲۰۲۴ تا پایان ۲۰۲۵ میلادی پرداخته است.
این گزارش نشان میدهد که چالشهای پیش روی جامعه پناهجو و شهروندان افغان، بهویژه زنان و دختران، به مرحله نگرانکنندهای رسیده است و سیاستهای تحدیدی حاکم، ظرفیتهای انسانی این کشور را بیش از هر زمان دیگری در معرض فروپاشی قرار داده است.
به گزارش روزنامه ۸صبح، سازمان ملل متحد صراحتاً اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵ میلادی، دامنه محدودیتها علیه زنان در زمینههای کلیدی نظیر آموزش، اشتغال، تحرک آزادانه و دسترسی به فضاهای عمومی به شکل چشمگیری گسترش یافته است.
در این گزارش تأکید شده که افغانستان در حال حاضر تنها کشور جهان است که در آن دختران بهطور رسمی و ساختاری از حق تحصیل در مقاطع متوسطه و عالی محروم ماندهاند؛ رویکردی که نیروی کار فعال کشور را بهشدت کاهش داده و پتانسیل رشد اقتصادی در آینده را به کلی از بین میبرد.
علاوه بر این، سیاستهای انقباضی طالبان مانعی جدی در مسیر ارایه خدمات ضروری به زنان، بهویژه در بخشهای حیاتی بهداشت و آموزش ایجاد کرده است.
کارشناسان سازمان ملل در این سند که ارزیابیهای مربوط به فقر، اشتغال، خشکسالی و امنیت را نیز در بر میگیرد، تصریح کردهاند که محرومیت مداوم زنان از زندگی عمومی و اقتصادی، مهمترین و بزرگترین مانع بر سر راه بهبود و توسعه بلندمدت افغانستان است و بدون لغو این محدودیتها، خروج از بحران معیشتی غیرممکن خواهد بود.
همزمان با این انسداد ساختاری، افت شدید شاخصهای توسعه انسانی و افزایش نرخ فقر مطلق، زنگ خطر را برای سقوط کامل جامعه به صدا درآورده است.
بیتوجهی به هشدارهای مکرر نهادهای بینالمللی، افق روشنی را برای بهبود معیشت باقی نگذاشته و تداوم حذف نیمی از جمعیت، سرمایههای اجتماعی این کشور را به نابودی کامل میکشاند.
