سوم شعبان؛ روز ولادت امام حسین علیه السلام و تجلی نور هدایت در دامان اهل بیت علیهم السلام
سوم شعبان؛ روز ولادت امام حسین علیه السلام و تجلی نور هدایت در دامان اهل بیت علیهم السلام
سوم شعبان سالروز ولادت حضرت امام حسین علیه السلام، سبط پیامبر و سرور جوانان بهشت، یادآور تجلی روح بلند، فضایل اخلاقی و جایگاه ویژه ایشان در خانواده نبوت و مسیر هدایت بشریت است.
این روز، پیوندی معنوی میان امام حسین علیه السلام و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را نیز به نمایش میگذارد.
حضرت امام حسین علیه السلام در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجری، در شهر مدینه به دنیا آمدند و دومین فرزند حضرت علی و فاطمه سلام الله علیهما به شمار میروند.
کنیهها و القابی همچون اباعبداللَّه، سید شباب اهل جنت، سبط النبی، مبارک، سیدالشهداء، رشید، طیب و زکی به آن حضرت تعلق دارد که نشان از مقام بلند و ویژگیهای روحانی این امام معصوم علیه السلام دارد.
هنگام ولادت آن حضرت، پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در گوش راست نوزاد اذان و در گوش چپ اقامه خواندند و طبق روایتی، جبرئیل امین همراه هزار فرشته جهت تهنیت به زمین فرود آمدند.
نامگذاری حضرت امام حسین علیه السلام نیز به فرمان خدای متعال و به پیشنهاد جبرئیل انجام شد و حضرت رسول خدا صلی الله علیه و آله این نوزاد را به نام حسین نامگذاری فرمودند.
مطابق با برخی روایات، پیامبر خدا صلی الله و علیه و آله در روز هفتم ولادت آن حضرت، قوچی را به عنوان عقیقه قربانی فرمودند و سر آن حضرت را تراشیدند و هم وزن موی سر نوزاد تازه متولد شده نقره صدقه دادند.
روایتهای متعددی از پیامبر اکرم در فضیلت امام حسین علیه السلام نقل شده است؛ از جمله آنکه «اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَینُ سَیدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّة»، «حسن و حسین سرور جوانان بهشتاند» و «اِنَّ الحسینَ مِصباحُ الهُدی و سَفینةُ النَجاة» ، «حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است».
امام حسین علیه السلام از اصحاب کساء بوده و آیات متعددی چون آیه تطهیر، آیه مباهله و سوره فجر به آن حضرت نسبت داده شده است.
سیره اخلاقی و رفتاری آن حضرت، تجسم قرآن در عمل و الگوی زندگی مسلمانان است.
ماه شعبان همچنین نقطه آغاز ارتباط معنوی میان امام حسین علیه السلام و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است.
ولادت امام سوم و امام دوازدهم در این ماه، پیوندی الهی و نورانی میان این دو امام بزرگوار برقرار کرده است.
زادروز هر یک از این دو امام معصوم، یاد و ذکر دیگری را در دل مؤمنان زنده میکند و یادآور فضایل و هدایتگری آنان برای جامعه اسلامی است.
آیت الله العظمی سید صادق حسینی شیرازی در یکی از نشست های علمی فرمودند: در روایات بحار الانوار و غیر از آن، موجود است که بعد از آنکه حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف، پس از ظهور به شهادت می رسند، امام حسین علیه السلام، از قبر خود زنده خارج می شوند، و ایشان را غسل می دهند و حنوط و کفن ایشان را انجام می دهند و در همین مکان در جای خودشان دفن می کنند.
