یافتههای یک فراتحلیل جهانی بر روی بیش از پنج هزار سالمند؛ نقش تعیینکننده ایمان دینی و معنویت در ارتقای کیفیت زندگی، سلامت روان و افزایش امید به زندگی در دوران سالمندی

یافتههای یک فراتحلیل جهانی بر روی بیش از پنج هزار سالمند؛ نقش تعیینکننده ایمان دینی و معنویت در ارتقای کیفیت زندگی، سلامت روان و افزایش امید به زندگی در دوران سالمندی

نتایج یک پژوهش جامع علمی نشان میدهد که باورهای دینی و گرایشهای معنوی با ایجاد پیوندهای اجتماعی مستحکم و معنابخشی به حیات انسان، کیفیت و رضایت از زندگی سالمندان را به شکل چشمگیری افزایش میدهند.
پژوهشگران حوزه بهداشت عمومی در دانشگاه پادووا ایتالیا با ترکیب و تحلیل دادههای ۲۱ مطالعه بینالمللی که طی سه دهه اخیر بر روی پنج هزار و ۶۶۴ سالمند ۶۰ تا ۱۰۴ ساله در قارههای آسیا، آفریقا، آمریکا و اروپا انجام شده بود، به این نتیجه رسیدند که میان ایمان مذهبی و معنوی با کیفیت زندگی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد.

به گزارش شبکه خبری «سیانان» بر اساس یافتههای منتشرشده در نشریه علمی «پلاس ایجینگ اند هلث» (PLOS Aging and Health)، این همبستگی مثبت در جوامع آسیایی که دین و سنتهای مذهبی در تاروپود زندگی اجتماعی و فرهنگی مردم ریشه دارد، قویترین میزان را نشان داده و پس از آن قارههای آفریقا و آمریکا در رتبههای بعدی قرار گرفتهاند؛ در حالی که این پیوند در جوامع سکولارتر اروپایی ضعیفتر ارزیابی شده است.

محققان این پژوهش تأکید میکنند که ایمان دینی فراتر از تأمین آرامش روانی، زمینهساز تعاملات اجتماعی، دریافت حمایتهای عاطفی، تحریک شناختی مغز و کاهش رفتارهای پرخطر است که مجموع این عوامل به افزایش طول عمر و سلامت جسمانی سالمندان کمک میکند.

در شرایطی که سازمان جهانی بهداشت پدیده تنهایی و انزوای اجتماعی را به عنوان یک تهدید جدی برای سلامت سالمندان معرفی کرده، حضور در اجتماعات مذهبی حس تعلق، همبستگی، امیدواری و هدفمندی را در دوران بازنشستگی و کهنسالی احیا کرده و به آنان برای درک بهتر فلسفه زندگی یاری میرساند.
همچنین دادههای مرکز تحقیقات «پیو» (Pew) نشان میدهد که بخش عمدهای از سالمندان در جهان به ویژه در کشورهای اسلامی و آسیایی به باورهای دینی پایبند هستند و از این ظرفیت معنوی برای مقابله با چالشهای جسمی و روانی بهره میبرند.

کارشناسان حوزه جامعهشناسی سالمندی معتقدند با توجه به روند رو به رشد جمعیت سالمندان جهان تا دهههای آینده، گنجاندن حمایتهای معنوی و دینی در برنامههای مراقبتی میتواند راهکاری کارآمد برای تحقق سالمندی سالم و باکرامت باشد.




