تجلی ایمان پولادین در مسلخِ استبداد عباسی؛ ۲۲ محرم، سالروز شهادت ابنسکیت و مرزبانی خواص از عقیده و ولایت علوی
تجلی ایمان پولادین در مسلخِ استبداد عباسی؛ ۲۲ محرم، سالروز شهادت ابنسکیت و مرزبانی خواص از عقیده و ولایت علوی
۲۲ محرم یادآور شهادت مظلومانه و شجاعانه ابویوسف یعقوب بن اسحاق، معروف به «ابنسکیت»، دانشمند، ادیب و یار پولادین امام جواد و امام هادی سلام الله علیهما است.
شهادت او به دست متوکل عباسی، صرفاً یک قتل سیاسی نبود، بلکه تلاقی تقابل پادگفتمان اصیل علوی با دگماتیسم ساختار عباسی و تجلی عیارسنجیِ خواص در لحظه انتخاب بین دنیا و ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام به شمار میرود.
ابنسکیت از نوابغ ادبی و لغوی جهان اسلام و از تربیتیافتگان مکتب معرفتی اهلبیت علیهم السلام بود که نفوذ معنوی و شخصیت ویژه الهی امامان همعصرش، از او شخصیتی نفوذناپذیر در برابر جلوههای مادی ساخت.
نظام باطل عباسی در دوران متوکل، با هراس بنیادین از تضارب آراء و عدم تحمل ترویج فضایل علوی، تلاش کرد تا با جذب نخبگان شیعه، پایگاه اجتماعی آنان را متزلزل کند.
انتصاب ابنسکیت به عنوان معلم فرزندان متوکل نیز در همین راستا بود؛ اما آناتومی قدرت باطل درک نکرده بود که تربیت پولادین شیعی مانع از سقوط نخبگان در بحرانهای عقیدتی میشود.
بازخوانی پرونده این جنایت تکاندهنده نشان میدهد که متوکل روزی با اشاره به فرزندانش از ابنسکیت پرسید: «آیا این دو نزد تو محبوبترند یا حسن و حسین؟»
در این لحظه سرنوشتساز، نشانهشناسی تجلی ایمان رخ داد.
ابنسکیت بدون لکنت و با ترجیح ولایت بر جان و دنیا، پاسخی جاودانه داد: «به خدا سوگند، قنبر (غلام علی علیهالسلام) در نظر من از تو و فرزندانت باارزشتر است».
این پاسخ شجاعانه، دگماتیسم و استبداد ساختار عباسی را به زانو درآورد و متوکل در مسلخ آزادی عقیده، دستور داد زبان این عالم بزرگ را از پشت گردنش بیرون بکشند.
درسهای معرفتی ابنسکیت برای خواص و نخبگان جامعه امروز ما، ضرورت مرزبانی از عقیده و صیانت از مرزهای فکری تشیع است.
شهادت او ثمره پویایی شعائری است که آمادگی برای جانبازی در راه حق را تزریق میکند؛ خط سرخ وفاداری که نشان داد عیار حقیقی نخبگان، نه در ادعا، بلکه در ایستادگی شجاعانه پای پرچم ولایت متجلی میشود.
این حماسه خونین اثبات کرد که محافظهکاری و سکوت در ایستگاههای تقابل حق و باطل، بیمعنی است و خواص امت مکلّفند در کوران فتنهها، دانش، موقعیت و جان خود را شجاعانه به سپر دفاع از حریم امامت تبدیل کنند تا جامعه دچار گمراهی نگردد.
