حرکت کاروان اسرا و مخدرات اهلبیت علیهم السلام به سوی کوفه؛ ۱۱ و ۱۲ محرم سال ۶۱ هجری، آغاز فصل دوم قیام حسینی و افشای جنایات امویان
حرکت کاروان اسرا و مخدرات اهلبیت علیهم السلام به سوی کوفه؛ ۱۱ و ۱۲ محرم سال ۶۱ هجری، آغاز فصل دوم قیام حسینی و افشای جنایات امویان
در پی واقعه جانگداز عاشورای سال ۶۱ هجری قمری، لشکریان یزید در روزهای یازدهم و دوازدهم محرم، خاندان پاک رسول خدا صلی الله علیه و آله را به عنوان اسیر از کربلا به سوی کوفه حرکت دادند.
کاروانی سرشار از حزن و صلابت که ورود آن به دارالاماره، آغازگر رسوایی حکومت بنیامیه و خطبههای تاثیرگذار حضرت زینب کبری سلام الله علیها و امام سجاد علیه السلام گردید.
پس از غروب خونین عاشورا و شهادت مظلومانه حضرت سیدالشهدا علیه السلام و یاران وفادار آن حضرت، تاریخ تشیع وارد یکی از دردناکترین و در عین حال حماسیترین فصلهای خود شد.
عمر بن سعد ملعون در روز یازدهم محرم سال ۶۱ هجری قمری، پس از دفن اجساد خبیث لشکریان خود و رها کردن پیکرهای مطهر و پارهپاره شهدای کربلا بر روی خاکهای داغ، دستور حرکت کاروان اسرا را به سمت کوفه صادر کرد.
این کاروان بازماندگان، متشکل از زنان حرم، مخدرات اهلبیت علیهم السلام و کودکان خردسال، در حالی بر شتران بیجهاز سوار شدند که سید الساجدین، حضرت امام زینالعابدین علیه السلام، در بند غل و زنجیر و در اوج بیماری پیشاپیش آنان حرکت میکردند.
لشکر کفر برای افزایش رنج خانواده رسالت، کاروان را از میان پیکرهای به خون غلتیده امام و شهدا عبور داد که این صحنه، ناله و فغان ملائک و شیون جانسوز حضرت زینب کبری سلام الله علیها را برانگیخت.
با عبور از این مسیر سخت، کاروان غریب اهلبیت علیهم السلام در روز دوازدهم محرم وارد شهر کوفه شد؛ شهری که مردمانش روزی برای امام حسین علیه السلام دعوتنامه فرستاده بودند و اکنون تحت تدابیر شدید امنیتی ابنزیاد، به تماشای اسارت فرزندان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله ایستاده بودند.
عبیدالله بن زیاد دستور داده بود تا سرهای مطهر شهدا را بر فراز نیزهها پیشاپیش کاروان حرکت دهند تا به زعم خود، پیروزی طواغیت را به رخ بکشند و رعب و وحشت ایجاد کنند.
اما این اسارت ظاهری، با ورود به کوفه به بزرگترین دادگاه رسوایی امویان مبدل شد.
حضرت زینب کبری و امام سجاد سلام الله علیهما با وجود تمام مصائب، گرسنگی و تشنگی، با خطبههای غرا، تاثیرگذار و کوبنده خود در کوچه و بازارهای کوفه و سپس در کاخ ابنزیاد، چنان خطبهسرایی فرمودند که توطئه تحریف واقعه عاشورا خنثی شد.
بیانات کوبنده مخدرات حرم، وجدانهای خفته اهل کوفه را بیدار کرد، اشکها را روان ساخت و پایههای حکومت جور را به لرزه درآورد تا کوفه به جای جشن پیروزی امویان، به ماتمکدهای از ندامت و بیداری تبدیل شود.
