آرایش جنگی در دشت نینوا در روز سوم محرم؛ ورود عمر بن سعد با لشکر ۴ هزاری به کربلا و آغاز محاصره کاروان حسینی

آرایش جنگی در دشت نینوا در روز سوم محرم؛ ورود عمر بن سعد با لشکر ۴ هزاری به کربلا و آغاز محاصره کاروان حسینی

با ورود چهار هزار سواره‌نظام تحت فرماندهی عمر بن سعد به دشت کربلا در روز سوم محرم، تقابل حق و باطل وارد مرحله‌ای سرنوشت‌ساز و نظامی شد.

این اقدام که به دستور عبیدالله بن زیاد و با ابزار تطمیع به حکومت ری صورت گرفت، نخستین گام عملی کوفیان برای محاصره و رویارویی مستقیم با کاروان امام حسین علیه‌السلام بود تا با ثبت جزئیات دقیق این وقایع در تاریخ، مظلومیت و حقانیت شهدای کربلا برای همیشه ماندگار شود.

نهضت عاشورا و دلاوری های هشت ساعته یاران امام حسین علیه السلام در کربلا، از دقیق‌ترین و پرجزئیات‌ترین وقایع گزارش‌شده در تاریخ اسلام است.

تببینی تاریخی که ضرورت آن در افشای چهره ظالم، هدایت مظلوم و آشکار ساختن اهداف والای قافله آزادگی نهفته است.

در ادامه آرایش نظامی نیروهای دشمن اموی، روز سوم محرم الحرام با رویدادی کلیدی یعنی ورود عمر بن سعد به همراه چهار هزار سواره‌نظام به کربلا همراه شد تا مأموریت ناتمام حر بن یزید ریاحی و هزار سپاهی‌اش وارد فاز جدی‌تری شود.

این تحرکات نظامی سنگین و گسیل داشتن موج‌به‌موج نیروهای تازه‌نفس به سوی نینوا، به وضوح نشان می‌داد که دستگاه حاکمه اموی برخلاف ادعاهای پیشین، از همان ابتدا مسیر سرکوب مطلق و انسداد هرگونه راهکار مسالمت‌آمیز را در پیش گرفته است.

عمر سعد، فرزند سعد بن ابی‌وقاص (فرمانده مشهور فتوحات عراق و مدائن) است.

ریشه این تقابل به دگرگونی‌های سیاسی در کوفه برمی‌گردد؛ روزهایی که «نعمان بن بشیر» (حاکم وقت کوفه) در برخورد با فرستاده امام حسین علیه‌السلام نرمش و آسان‌گیری نشان داد.

همین امر سبب شد تا یزید بن معاویه بر اساس وصیت پدرش و به توصیه «سرجون بن منصور» که کاتبی رومی بود، عبیدالله بن زیاد (حاکم وقت بصره) را هم‌زمان به فرمانروایی کوفه نیز منصوب کند.

عبیدالله، فرزند زیاد بن عبید ثقفی بود؛ همان کسی که معاویه او را به خاندان ابوسفیان پیوند داد و برادر خود خواند.

ابن‌زیاد پس از استقرار در کوفه، حکم فرمانداری ری را که پیش‌تر به عمر بن سعد وعده داده شده بود، به حالت تعلیق در آورد و مشروط به مقابله با امام حسین علیه السلام کرد.

عمر بن سعد که از عواقب این رویارویی کراهت داشت، یک شب مهلت خواست؛ اما در نهایت تحت فشارهای شدید ابن‌زیاد و به طمع مُلک ری، این مأموریت ننگین را پذیرفت.

او لشکریان چهار هزار نفری خود را که برای سفر به ایران آماده شده بودند، به سمت کربلا تغییر مسیر داد تا در روز سوم محرم، به عنوان نخستین گروه بزرگ از سپاهیان کوفه، در برابر اردوی اباعبدالله الحسین علیه السلام صف‌آرایی کنند.