تشدید تنشها در خاورمیانه در حال سرریز شدن به سمت آفریقا؛ بحران سودان و شکست قدرتهای جهانی در مدیریت جنگ و ثبات
تشدید تنشها در خاورمیانه در حال سرریز شدن به سمت آفریقا؛ بحران سودان و شکست قدرتهای جهانی در مدیریت جنگ و ثبات
تنشها و خشونتهای جاری در خاورمیانه اکنون به بحران گستردهتری در قاره آفریقا تبدیل شده و نشان میدهد که حتی قدرتهای بزرگ جهانی از جمله آمریکا، اتحادیه اروپا و متحدان منطقهایشان در مواجهه با پیامدهای این بحرانها در مدیریت جنگها و حفظ ثبات، به شدت آسیبپذیر هستند.
تنشها در خاورمیانه که ماههاست جریان دارد، اکنون به یکی از پیچیدهترین بحرانهای امنیتی و انسانی تبدیل شده است و پیامدهای آن به فراتر از منطقه محدود شده و حتی در قاره آفریقا نیز اثرگذار بوده است.
گزارش وب سایت هفته نامه بریتانیا میگوید خشونتهای میان بازیگران منطقهای و بینالمللی باعث شده است که جنگ داخلی سودان از یک درگیری داخلی ساده فراتر رود و به عرصهای برای رقابت قدرتهای خارجی تبدیل شود.
وضعیتی که میتواند به ادامه درگیریها و گسترش آن در کشورهای همسایه منجر شود.
در این میان، کشورهای خلیج فارس نقشهای متفاوت و متضادی ایفا کردهاند.
امارات متحده عربی به حمایت از نیروهای شبهنظامی «پشتیبانی سریع» پرداخته و عربستان سعودی، قطر و مصر از ارتش سودان حمایت میکنند، که این رقابتها نهتنها به پایان جنگ کمکی نکرده بلکه به استمرار و پیچیدگی آن دامن زده است.
بحران داخلی سودان هم پیامدهای انسانی و امنیتی فاجعهباری داشته است؛ دهها هزار نفر کشته و میلیونها نفر از خانه و کاشانه خود رانده شدهاند و بر اساس گزارشهای سازمان ملل این وضعیت به یکی از بزرگترین بحرانهای بشردوستانه جهان تبدیل شده است.
شکست قدرتهای جهانی در جلوگیری از این بحران نهتنها محدود به سودان نشده بلکه نشاندهنده ضعف کلی در مدیریت بحرانهای خارجی است.
آمریکا و متحدان اروپایی در حالی که خواستار پایان جنگ هستند، نتوانستهاند از تأمین تسلیحات و حمایتهای مالی برخی کشورها جلوگیری کنند و مشکلات انسانی را کاهش دهند؛ وضعیتی که بحران کمکهای جهانی را هم تحت فشار قرار داده است.
تحولات در سودان همچنین نشان میدهد که زمانی که بحرانهای منطقهای پیچیده میشوند، قدرتهای جهانی نمیتوانند بهطور مؤثر ثبات را حفظ کنند.
پیامد این وضعیت از یک سو ادامه رنج و بیثباتی برای مردم آسیبدیده است و از سوی دیگر دیگر کشورها را ترغیب میکند تا با توجه به محدودیت توان قدرتهای جهانی، در تنظیم سیاست خارجی و روابط منطقهای خود رویکرد محتاطانهتر و واقعبینانهتری در پیش بگیرند.
چرا که دیگر نمیتوانند بر حمایت یا مداخله قدرتهای سنتی برای تضمین امنیت و ثبات حساب باز کنند.
