گسیل موجبهموج سپاهیان کفر به نینوا در روز چهارم محرم؛ از پیشروی لشکریان کوفه تا جلوههایی از ایثار حر و مظلومیت یادگار امام حسن مجتبی علیه السلام
گسیل موجبهموج سپاهیان کفر به نینوا در روز چهارم محرم؛ از پیشروی لشکریان کوفه تا جلوههایی از ایثار حر و مظلومیت یادگار امام حسن مجتبی علیه السلام
با آغاز جریان پیوسته ورود نیروهای نظامی به نینوا در روز چهارم محرم، حلقه محاصره بر کاروان آزادی تنگتر شد.
این تحرکات که به دستور عبیدالله بن زیاد و برای انسداد تمام راهها بر امام حسین علیهالسلام صورت گرفت، در کنار بازخوانی توبه شگفتانگیز حر بن یزید ریاحی، با یادآوری مظلومیت جانسوز حضرت عبدالله بن حسن علیه السلام در آغوش عموی گرامیاش، به یکی از تکاندهندهترین بخشهای تاریخ تشیع تبدیل شده است.
بررسی رویدادهای مربوط به روز چهارم محرم، حکایت از شکلگیری یک انسداد نظامی همهجانبه توسط عبیدالله بن زیاد دارد.
پس از ورود لشکر چهار هزار نفری عمر بن سعد در روز قبل، از روز چهارم تا نهم محرم، دستههای نظامی متعددی به صورت مستمر به کربلا اعزام شدند.
از جمله این افراد، شبث بن ربعی با چهار هزار نیرو و در نهایت شمر بن ذیالجوشن با چهار هزار پیادهنظام بودند.
فرمانداری که پیشینه حضور در حیره را داشت و در روزهای بعد، فرماندهی اصلی میدان کارزار و عملیات مقتل را بر عهده گرفت.
با این حال، روز چهارم محرم در فرهنگ سوگواری شیعیان جهان، با نام قهرمانان و شهدای والامقامی گره خورده است.
در میان شیعیان عرب، این روز غالباً به ذکر مصائب اصحاب بزرگ، بهویژه حبیب بن مظاهر و تغییر مسیر شگفتانگیز حر بن یزید ریاحی اختصاص دارد.
نخستین فرماندهی که کاروان امام حسین علیه السلام را متوقف کرد، اما در روز عاشورا با توبهای راستین، به سپاه حق پیوست و در پیشگاه امام حسین علیه السلام شهید شد.
در مجالس شیعیان غیرعرب و ایران، روز چهارم محرم تجلیگاه مظلومیت نوجوانی ۱۱ ساله از تبار غریب مدینه است.
حضرت عبدالله بن حسن علیه السلام، یادگار کوچک امام حسن مجتبی علیه السلام.
این کودک پاک که در زمان شهادت پدرش حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام (در سال ۵۰ هجری) تنها یک سال داشت، و در روز عاشورا (سال ۶۱ هجری) ۱۱ ساله بود، در آخرین ساعات با دیدن پیکر مجروح عموی خود، تاب نیاورد و از خیمهها به سوی مقتل شتافت.
با وجود فریادهای امام حسین علیه السلام که از خواهرش حضرت زینب سلام الله علیها میخواست کودک را بازگرداند، عبدالله خود را به آغوش عمو رساند.
او در اقدامی شجاعانه، دست کوچک خود را سپر شمشیر دژخیمان کرد تا مانع آسیب به امام حسین علیه السلام شود.
ضربه بیرحمانه دشمن، دست این نوجوان را برید و او در آغوش عموی مظلومش به شهادت رسید تا نامش به عنوان یکی از سندهای پرابهت حقانیت عاشورا در تاریخ جاودانه شود.
