۲۹ ذیالحجه؛ سالروز هلاکت «هند جگرخوار»؛ ریشهیابی کینه تاریخی بنیامیه نسبت به اهلبیت علیهم السلام
۲۹ ذیالحجه؛ سالروز هلاکت «هند جگرخوار»؛ ریشهیابی کینه تاریخی بنیامیه نسبت به اهلبیت علیهم السلام
۲۹ ذیالحجه سال ۱۳ هجری قمری، یادآور هلاکت هند بنت عتبه، معروف به «هند جگرخوار»، مادر معاویه بن ابیسفیان است.
شخصیتی که قساوت او در جنگ احد و مثله کردن پیکر حضرت حمزه سیدالشهدا علیه السلام، نمادی از کینه عمیق جاهلیت علیه رسالت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله شد.
بررسی زندگانی او و خاندان بنیامیه، کلید درک ریشههای تاریخی و عقیدتی دشمنی این شجره ملعونه با اهلبیت عصمت و طهارت علیهم السلام است.
پیش از پرداختن به کارنامه سیاسی خاندان اموی، بازخوانی رسواییهای اخلاقی سران آن در دوران جاهلیت، پرده از حقایق تکاندهندهای برمیدارد.
هند بنت عتبه در شمار زنان بدکاره و صاحب پرچم مکه بود که به فساد و بیبندوباری شهرت داشت.
تا جایی که متون معتبر تاریخ اسلام صراحتاً ذکر کردهاند به دلیل روابط متعدد او، پس از ولادت معاویه، بر سر فرزندی و پدر واقعی او میان چهار نفر از مردان مکه اختلاف و منازعه شدیدی درگرفت که سرانجام به دلایل سیاسی، او را به ابوسفیان نسبت دادند.
برای درک بهتر چرایی فجایعی چون کربلا، باید به بازخوانی پرونده تاریک سران بنیامیه در صدر اسلام پرداخت.
هند، همسر ابوسفیان و مادر معاویه، یکی از سرسختترین دشمنان رسول خدا صلی الله علیه و آله در مکه بود.
او پس از هلاکت پدرش (عتبه)، عمویش (شیبه) و برادرش (ولید) در جنگ بدر به دست امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام و حضرت حمزه علیه السلام، کینهای شتری و لبریز از انتقام را در دل خود پروراند.
طبق متون معتبر تاریخ اسلام، او در جنگ احد غلام خود وحشی را اجیر کرد تا حضرت حمزه علیه السلام را به شهادت برساند و سپس در اقدامی جنونآمیز، سینه آن بزرگوار را شکافت و جگرش را به دندان کشید؛ رفتاری حیوانصفتانه که لکه ننگی ابدی بر پیشانی او شد.
دشمنی بنیامیه با اهلبیت علیهم السلام صرفاً یک رقابت سیاسی بر سر قدرت نبود، بلکه ریشه در یک تقابل عمیق عقیدتی و کینههای بدر و احد داشت.
بنیامیه که تا پیش از فتح مکه از هیچ تلاشی برای نابودی اسلام و شخص پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فروگذار نکرده بودند، پس از تسلیم شدن ناگزیر، اسلام ظاهری آوردند و به «طلقاء» (آزادشدگان به دست پیامبر) معروف شدند، اما نفاق را در دلهای خود زنده نگه داشتند.
روانشناسی موروثی این خاندان نشان میدهد که کینه شدید هند جگرخوار و ابوسفیان، مستقیماً به فرزندشان معاویه و سپس به نوه آنان یزید منتقل شد.
امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام در نهجالبلاغه بارها به این نفاق موروثی اشاره کرده و میفرمایند: «آنها اسلام نیاوردند، بلکه تسلیم شدند و کفر خود را پنهان کردند.»
هلاکت هند در اواخر خلافت عمر بن خطاب، پایان یک خط نفاق نبود، بلکه آغازی برای بازتولید آن کینههای جاهلی در قالب حکومت اموی شد که ذبح حضرت سیدالشهدا علیه السلام در عصر عاشورا، استمرار همان جگرخواریِ جدهشان هند در احد بود.
سرانجام این زن تبهکار در ۲۹ ذیالحجه سال ۱۳ هجری به درک واصل شد و پرونده حیات ننگینش بسته گشت.
