بیست و یکم ماه مبارک رمضان؛ سالروز شهادت امیرالمؤمنین علیهالسلام و بازخوانی وصایای آخرین ساعات عمر آن حضرت
بیست و یکم ماه مبارک رمضان؛ سالروز شهادت امیرالمؤمنین علیهالسلام و بازخوانی وصایای آخرین ساعات عمر آن حضرت
بیست و یکم ماه مبارک رمضان یادآور شهادت امیرالمؤمنین علیهالسلام است.
روزی اندوهبار که با مرور وقایع پس از ضربت خوردن آن حضرت، در مسجد کوفه و وصایای پایانی عمر آن امام، جلوههایی از عدالت، صبر و ایستادگی در برابر ظلم برای تاریخ اسلام آشکار میشود.
بیست و یکم ماه مبارک رمضان در تاریخ اسلام به عنوان سالروز شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام شناخته میشود.
روزی که جهان اسلام در سوگ پیشوایی بزرگ و بی بدیل فرو رفت.
آن حضرت پس از ضربت شمشیر ابنملجم در مسجد کوفه و تحمل دردهای فراوان، سرانجام در چنین روزی به شهادت رسیدند و مصیبتی بزرگ برای مسلمانان رقم خورد.
این مناسبت فرصتی برای بازخوانی سیره و آموزههای آن حضرت به شمار میآید.
شخصیتی که در طول زندگی خود نماد عدالت، صداقت و دفاع از مظلومان بودند.
بنابر نقل منابع تاریخی، امیرالمؤمنین علیهالسلام در عرصههای مختلف سیاسی، اجتماعی و اخلاقی الگویی برجسته برای بشریت به شمار میرفتند و حتی در برابر مخالفان نیز از اصول اخلاقی و عدالت فاصله نگرفتند.
در روزهای پس از ضربت در مسجد کوفه، آن حضرت با وجود درد شدید، روحیهای استوار داشتند و در کنار اهل بیت خود به بیان وصایای مهمی پرداختند.
بر اساس آنچه که در تاریخ آمده است، امیرالمؤمنین علیهالسلام در این لحظات فرزندان خود را به تقوای الهی، صبر و مقاومت در برابر سختیها سفارش فرمودند.
در همین ایام، خانواده آن حضرت از جمله حضرت زینب و امکلثوم سلاماللهعلیهما در کنار بستر پدر حضور داشتند و فضای خانه آکنده از اندوه بود.
امیرالمؤمنین علیهالسلام نیز با نگاهی پدرانه، وصایای ارزشمند خود را به امام حسن و امام حسین علیهماالسلام منتقل کردند و آن بزرگواران را به حفظ حق و عدالت در جامعه دعوت فرمودند.
در این روزها هم چنین یتیمان و نیازمندان شهر کوفه که همواره از کمکهای آن حضرت بهرهمند بودند، در روزهای بیماری آن امام مهربان نگران و چشمانتظار بودند.
بنابر نقل روایات تاریخی، هنگامی که خبر تجویز شیر برای درمان زخم امیرالمؤمنین علیهالسلام در شهر کوفه منتشر شد، موجی از اندوه و دلبستگی در میان مردم پدید آمد.
یتیمان و نیازمندانی که سالها از دستهای مهربان آن حضرت بهرهمند بودند، با دلهایی آکنده از نگرانی و اشک، کاسههای شیر در دست گرفتند و به سوی خانه امام آمدند تا شاید در درمان پیشوای مهربان خود سهمی داشته باشند.
این صحنه جلوهای روشن از پیوند عاطفی مردم با امامی بود که همواره پناهگاه محرومان و یاریگر نیازمندان به شمار میرفت.
حضور یتیمان کوفه با کاسههای شیر، تنها تلاشی برای درمان نبود؛ بلکه نشانهای از عشق و سپاسی عمیق نسبت به شخصیتی بود که شبهای بسیاری را در کوچههای شهر به دستگیری از آنان گذرانده بود.
و در نهایت، در شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان، امیرالمؤمنین علیهالسلام پس از وداع با اهل بیت خود و جاری نمودن شهادتین بر زبان مبارک خود، جان به جانآفرین تسلیم کردند.
این حادثه در منابع تاریخی و گزارشهای رسانههای دینی به عنوان یکی از اندوهبارترین وقایع تاریخ اسلام یاد شده است.
واقعهای که یادآور عظمت شخصیتی است که عدالت و انسانیت را در بالاترین مرتبه در جامعه اسلامی به نمایش گذاشت.
