سالروز شهادت حضرت علی بن حسن المثلث (علیالخیر)؛ مظهر مظلومیت و استقامت سادات حسنی در زندان عباسیان
سالروز شهادت حضرت علی بن حسن المثلث (علیالخیر)؛ مظهر مظلومیت و استقامت سادات حسنی در زندان عباسیان
بیست و ششم محرمالحرام سال ۱۴۶ هجری قمری، یادآور شهادت مظلومانه حضرت علی بن حسن المثلث، معروف به «علیالخیر»، از چهرههای برجسته و پارسای سادات حسنی است که پس از تحمل شکنجههای طاقتفرسا و در بند اسارت خلفای ستمگر عباسی، در زندان تاریک بغداد به فیض شهادت نائل آمد.
این شهادت سندی دیگر بر حقانیت و مظلومیت اهلبیت عصمت و طهارت علیهمالسلام در تاریخ ثبت کرد.
تاریخ اسلام آکنده از مجاهدتهای مظلومانی است که در راه پاسداری از ارزشهای دین مبین اسلام و ایستادگی در برابر کجرویهای حکام جور، جان پاک خود را فدا کردند.
در این میان، سادات بنیالحسن علیهمالسلام در دوران خلافت عباسی، بهویژه در زمان حکومت منصور دوانیقی، تحت شدیدترین فشارهای سیاسی و شکنجههای جسمی قرار داشتند.
روز بیست و ششم محرم سال ۱۴۶ هجری قمری، روزی است که یکی از پاکترین و عابدترین چهرههای این خاندان، یعنی حضرت علی بن حسن بن حسن بن علی بن ابیطالب علیهمالسلام، معروف به «حسن مثلث»، پس از مدتها تحمل رنج اسارت، در زندان به شهادت رسید.
بر اساس منابع معتبر تاریخ تشیع و مقاتل اهلبیت علیهمالسلام، علی بن حسن به دلیل کثرت عبادت، نمازهای طولانی، شبزندهداری و سیمای نورانیاش به «علیالخیر» و «انور» مشهور بود.
او که نوه امام حسن مجتبی علیهالسلام به شمار میرفت، به همراه پدر و دیگر بزرگان خاندان حسنی، به دستور منصور عباسی دستگیر و با غل و زنجیر از مدینه به بغداد منتقل شد.
منصور داوانیقی که از نفوذ اجتماعی و معنویت سادات حسنی بیمناک بود، آنها را در سیاهچالهایی تاریک، نمور و بدون تشخیص شب و روز محبوس کرد تا اراده آنان را در هم بشکند.
سرانجام در ۲۶ محرم سال ۱۴۶ هجری قمری، این الگوی تقوا و فضیلت در سن ۴۵ سالگی و در حالی که زیر بار سنگین زنجیرها توان جسمی خود را از دست داده بود، در همان زندان تاریک به محضر الهی پر کشید.
شهادت مظلومانه علیالخیر، عمق کینه و بیرحمی بنیعباس را نسبت به عترت پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله آشکار ساخت و نام او را به عنوان نماد استقامت و مظلومیت سادات در تاریخ جاودانه کرد.
شهادتی که لکه ننگی ابدی بر دامن حکومت ظالم عباسی باقی گذاشت.
این فداکاریهای خالصانه در راه حق، همواره چراغ راه جوامع اسلامی و پیروان عصمت و طهارت علیهم السلام در مسیر بیداری، مبارزه با طواغیت و دفاع از حریم ولایت خواهد بود.
