تداوم بحران انسانی مسلمانان روهینگیا در نهمین سال آوارگی؛ هشدار سازمان ملل درباره افول کمکهای بینالمللی و خطر نابودی آینده نسل جوان
تداوم بحران انسانی مسلمانان روهینگیا در نهمین سال آوارگی؛ هشدار سازمان ملل درباره افول کمکهای بینالمللی و خطر نابودی آینده نسل جوان
با ورود بحران آوارگی مسلمانان روهینگیا به نهمین سال خود، کاهش چشمگیر بودجههای حمایتی بینالمللی و تداوم ناامنی در میانمار، بیش از یک میلیون پناهجو را در اردوگاههای بنگلادش با آیندهای مبهم مواجه کرده است.
افت شدید منابع مالی و نبود افق روشن برای بازگشت امن، نگرانیها را در خصوص تبدیل شدن این واقعه به یک بحران فراموششده انسانی و محرومیت انبوهی از کودکان از حقوق اولیه آموزش و زندگی کریمانه افزایش داده است.
ارزیابی وضعیت زیستی بیش از یک میلیون پناهجوی مسلمان روهینگیا در منطقه کاکسبازار نشان میدهد که حدود ۹۵ درصد از آوارگان برای تامین حداقلهای حیات از جمله غذا، سرپناه، بهداشت و آب آشامیدنی، وابستگی کامل به اقلام امدادی دارند.
طولانی شدن روند آوارگی، نبود حقوق قانونی و اعطای تابعیت در کشور مبدا، و همچنین آسیبپذیری شدید اردوگاهها در برابر حوادث جوی، شرایط انسانی را در این مناطق به شدت شکننده ساخته است.
به گزارش شبکه خبری «الجزیره»، ایوو فراین، نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در بنگلادش، تصریح کرده است که درخواست مالی سازمان ملل برای سال جاری با کاهشی ۲۶ درصدی روبرو بوده و حتی همین بودجه محدود نیز تنها حدود ۶۶ درصد تامین شده است.
وی هشدار داد که کمبود شدید منابع باعث شده تا حدود نصف جمعیت پناهجویان که کودکان و جوانان هستند، از تحصیلات رسمی محروم بمانند و خطر شکلگیری یک «نسل گمشده» جامعه مسلمان روهینگیا را تهدید کند.
همچنین ناامیدی از بهبود شرایط، شمار زیادی از پناهجویان را سوق داده تا مسیرهای مرگبار دریایی را برای مهاجرت انتخاب کنند.
در این راستا، نماینده سازمان ملل تاکید کرد که بازگشت آوارگان به میانمار تنها در صورتی پایدار خواهد بود که علل اصلی فرار آنان شامل سرکوب، تبعیض، نژادپرستی و سلب تابعیت برطرف شود؛ چرا که بازگشت بدون اعطای حقوق کامل شهری، راهحل نهایی نبوده و به آوارگی مجدد منجر میشود.
او هم چنین خاطرنشان کرد که تحمیل شرایط نامناسب میتواند به بازگشت اجباری تعبیر شود که از نظر حقوق بینالملل مردود است.
همچنین کشور بنگلادش که نزدیک به یک دهه میزبانی این بار سنگین را بر دوش کشیده، نیازمند حمایتهای جدی و ملموس جهانی است تا شکافهای اقتصادی میان پناهجویان و جوامع محلی عمیقتر نشود.
با وجود پیگیری پرونده نسلکشی میانمار در دیوان بینالمللی دادگستری از سوی گامبیا، کارشناسان تاکید میکنند که احکام قضایی به تنهایی رفعکننده نیازهای روزمره، فقر و کمبود امکانات اردوگاهها نخواهد بود و مسئولیتپذیری فوری نهادهای بشردوستانه تنها راه نجات این اقلیت مظلوم از بنبست کنونی است.
