بازگشت نام مبارک امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام به منابر توسط یک حاکم اموی و تجلی حقانیت اهلبیت علیهم السلام در تاریخ
بازگشت نام مبارک امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام به منابر توسط یک حاکم اموی و تجلی حقانیت اهلبیت علیهم السلام در تاریخ
بررسی منابع معتبر تاریخی نشان میدهد که سالها تبلیغات منفی و سنت ناصواب دشنام بر منابر و سبّ امیرالمومنین حضرت علی علیه السلام در دوران بنیامیه، نتوانست حقیقت و فضائل آن حضرت را محو کند و سرانجام با اقدام یک حاکم اموی در جایگزینی آیه عدالت، این رویه ظالمانه برای همیشه متوقف شد.
تحلیل رویدادهای صدر اسلام همواره روشنگر این حقیقت بزرگ است که والامقامی و ارزشهای انسانی اولیای الهی، حتی با گذشت سالیان متمادی و اصرار صاحبان قدرت بر کتمان آن، هرگز از بین نرفته و در وجدانهای آگاه متجلی میشود.
در دوران حکومت اموی، سالها سنت سیاسی نادرستی مبنی بر دشنامدهی و سبّ امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام بر عرصه منابر راه یافته بود که نسلی را در فضای تبلیغاتی مسموم پرورش داد، اما پایداری حق مانع از محو نام و یاد معصومین علیهم السلام گردید.
بر اساس منابع معتبر تاریخی از جمله کتب ابناثیر، ذهبی و ابوالفداء، در سال ۹۹ هجری قمری تحولی مهم در این رویه رخ داد و عمر بن عبدالعزیز پس از دستیابی به خلافت اموی، تصمیم گرفت این سنت ظالمانه را برای همیشه متوقف سازد.
این حاکم اموی که از گذشته نسبت به فضائل پنهانمانده امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام آگاهی داشت، دستور داد عبارتهای کینهتوزانه از خطبههای منابر برداشته شود و به جای آن، آیه شریفه ﴿إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَىٰ وَيَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ﴾، «همانا خدای متعال به عدالت و نیکوکاری و بخشش به خویشاوندان فرمان میدهد و از زشتی و منکر و ستم نهی میکند.» که دعوتکننده به عدالت، احسان و پرهیز از فحشا و منکر است، قرائت گردد.
این اقدام اصلاحی و حقطلبانه با استقبال گسترده جامعه و فرهیختگان آن عصر مواجه شد، تا جایی که شاعران نامدار آن دوران نیز در سرودههای خود ایستادگی در برابر منکرات سیاسی و احترام به مقام والای امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام را ستودند.
این رویداد تاریخی گواهی روشن بر این واقعیت است که نام و حقیقت درخشان بزرگان دین با رفتارهای قهری از صفحه تاریخ پاک نمیشود.
بررسی این بخش از تاریخ بیش از هر چیز بر آموزه عدالتخواهی، پرهیز از کینهورزی و لزوم شجاعت در پذیرش حقیقت تأکید دارد.
سیره عملی پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و اهلبیت علیهم السلام همواره بر پایه دادگری و حفظ کرامت انسانی استوار بوده است و تجلی این ارزشها در بزنگاههای تاریخی، نشاندهنده جاذبه تمامنشدنی مکتب اهلبیت علیهم السلام و ایستادگی حق در برابر غبار تبلیغات و رفتارهای ناعادلانه در طول تاریخ است.
