محبت و زیارت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام؛ نعمتی الهی برای نیل به مقام قرب و پاداشهای اخروی
محبت و زیارت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام؛ نعمتی الهی برای نیل به مقام قرب و پاداشهای اخروی
روایات و احادیث معصومین علیهمالسلام نشان میدهند که توفیق زیارت حضرت امام حسین علیهالسلام و داشتن محبت آن حضرت در قلب، هدیهای ویژه و نشانه فضل، رحمت و عنایت مستقیم پروردگار به بندگان مؤمن است.
زیارت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام همواره به عنوان یکی از والاترین عبادات، برجستهترین نمودهای بندگی و ارزشمندترین مسیرها برای پاکسازی روح و دستیابی به مقام های بالای معنوی شناخته میشود.
در تعالیم و سیره اهلبیت علیهمالسلام، هر گامی که زائر در راه زیارت حضرت امام حسین علیهالسلام برمیدارد، آثار و برکات عظیمی در پرونده اعمال او به همراه دارد.
این گامهای پربرکت که با عشق و اخلاص بر خاک مسیر نهاده میشوند، سبب آمرزش گناهان گذشته، ثبت حسنات بیشمار و ارتقای درجه زائر در پیشگاه الهی میگردند و او را گام به گام به عرش رحمت و رضوان پروردگار نزدیکتر میسازند.
ارزش و اهمیت این پیمایش معنوی در آن است که زائر با هر قدم، پیمان وفاداری خود را با آرمانهای والای قیام حسینی تجدید میکند.
این سفر روحی، فراتر از یک زیارت ظاهری، فرصتی برای تحول درونی و تزکیه نفس است؛ چرا که رحمت الهی شامل حال کسانی میشود که با پای دل در این مسیر قدم میگذارند و سختیهای راه را به جان میخرند تا نامشان در شمار ارادتمندان مکتب اهلبیت علیهمالسلام ثبت شود.
ارادتمندانی که با تحمل مشقات راه، دل در گرو آستان حضرتش نهادهاند و ثوابی جاویدان را برای آخرت خود ذخیره میکنند.
بر اساس احادیث معتبر منتشره در کتاب «بحارالانوار»، حضرت امام صادق علیهالسلام در بیان مقام والا و جایگاه ویژه محبان حضرت سیدالشهدا علیهالسلام فرمودهاند: «هرگاه خدای متعال خیر و سعادت بندهای را بخواهد، محبت امام حسین علیهالسلام و شوق زیارت او را در قلبش جای میدهد؛ و اگر بدخواهی بندهای در میان باشد، بغض امام حسین علیهالسلام و ناخوشایندی زیارتش را در دل او قرار خواهد داد.»
این روایت ارزشمند به روشنی گواهی میدهد که انس قلبی با حضرت امام حسین علیهالسلام و توفیق حضور در آستان نورانی آن حضرت، عطایی مستقیم و دستاوردی گرانبها از جانب پروردگار متعال برای رستگاری انسان است.
