مخفی بودن صد ساله مرقد مطهر امیرالمومنین علیه السلام تا زمان حضرت امام صادق؛ تنها یکی از جلوه های مظلومیت سیدالاوصیا

مخفی بودن صد ساله مرقد مطهر امیرالمومنین علیه السلام تا زمان حضرت امام صادق؛ تنها یکی از جلوه های مظلومیت سیدالاوصیا

بدن مطهر امیرالمؤمنین علیه السلام در شبی اندوهبار و به وصیت خود آن حضرت، مخفیانه در سرزمین نجف اشرف دفن شد.

در روایات آمده است که هنگام تشییع، جبرئیل و میکائیل در پیشاپیش تابوت و امام حسن و امام حسین سلام الله علیهما در پشت آن حرکت می‌کردند.

مرقد مطهر آن حضرت حدود یک قرن از دیدگان مردم پنهان ماند تا در زمان امام صادق علیه السلام آشکار شد.

پس از شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام در بیست و یکم ماه رمضان سال ۴۰ هجری، فرزندان آن حضرت طبق وصیت آن امام بزرگوار، بدن مطهر را شبانه برای دفن آماده کردند.

در نقل‌های تاریخی آمده است که هنگام حرکت تابوت، جبرئیل و میکائیل دو سوی جلو را در دست داشتند و امام حسن و امام حسین علیهما السلام دو سوی عقب تابوت را گرفته بودند.

این تشییع آرام و پنهانی تا سرزمینی ادامه یافت که آن زمان «وادی غری» یا نجف اشرف نامیده می‌شد.

بر اساس روایات، این سرزمین پیش از آن نیز جایگاهی مقدس داشته و محل دفن حضرت آدم و حضرت نوح سلام الله علیهما بوده است.

به همین دلیل در زیارت امیرالمؤمنین علیه السلام چنین می‌خوانیم:

«السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى ضَجِيعَيْكَ آدَمَ وَنُوحٍ»
یعنی: سلام بر تو و بر دو همسایه‌ات، آدم و نوح.

پیکر مطهر امیرالمؤمنین علیه السلام در همان سرزمین به خاک سپرده شد؛ اما به دلیل دشمنی‌ها و بیم بی‌حرمتی، محل دقیق قبر مطهر مخفی نگاه داشته شد.

امام حسن و امام حسین سلام الله علیهما طبق وصیت پدر، تدابیری اندیشیدند تا دشمنان نتوانند مرقد مطهر آن حضرت را پیدا کنند.

این پنهان ماندن حدود یک قرن ادامه یافت.

در آن مدت تنها ائمه اطهار علیهم السلام و شماری اندک از یاران نزدیک آن بزرگواران از محل دقیق مرقد مطهر آگاه بودند.

سرانجام در دوران امام جعفر صادق علیه السلام، محل قبر شریف آن حضضرت برای شیعیان آشکار شد و نجف اشرف به تدریج به یکی از مهم‌ترین مراکز زیارت و معنویت در جهان اسلام تبدیل گردید.

ماجرای دفن شبانه، حضور فرشتگان در تشییع و مخفی ماندن طولانی مرقد مطهر، همگی نشان‌دهنده مظلومیتی است که در زندگی و حتی پس از شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام ادامه یافت.

مظلومیتی که نام آن حضرت را بیش از پیش در دل‌های مؤمنان زنده نگه داشته است.