بازخوانی شهادت مظلومانه حضرت محسن بن علی در هجوم به خانه وحی، تبیین فقهی جایگاه شعائر و پاسخ به شبهه بدعت در عزاداریهای نوظهور
بازخوانی شهادت مظلومانه حضرت محسن بن علی در هجوم به خانه وحی، تبیین فقهی جایگاه شعائر و پاسخ به شبهه بدعت در عزاداریهای نوظهور
با آغاز ماه ربیعالاول سال یازدهم هجری قمری، در حالی که هنوز پیراهن سیاه عزای پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله بر تن امّت بود، هجوم وحشیانه پیمانشکنان به بیت وحی، به شهادت سند مظلومیت اهلبیت علیهمالسلام، حضرت محسن بن علی سلام الله علیهما منجر شد.
فاجعهای اسفبار در روزهای اول تا پنجم ربیعالاول که عنوان «هفته محسنیه» را در تاریخ تشیع جاودانه ساخت و با تبیین دقیق فقهی توسط آیت الله العظمی شیرازی، لزوم بزرگداشت این ایام به عنوان شعائر الهی و رد شبهات بدعت بر همگان آشکار گردید.
غروب خورشید نبوت و برپایی خیمه شوم سقیفه، سرآغاز هجوم بیرحمانه دنیاطلبان به حریم مقدس اهلبیت عصمت و طهارت علیهمالسلام گردید.
مهاجمان که برای بیعت اجباری و مشروعیتبخشی به حکومت غاصبانه خود به سمت خانه امیرالمؤمنین حضرت علی علیهالسلام و حضرت فاطمه زهرا سلاماللهعلیها هجوم آورده بودند، تمام ارزشهای والای اسلامی و سفارشهای صریح پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله را زیر پا گذاشتند.
آوردن هیزم، تهدید به آتش زدن بیت وحی و برپایی شعلههای آتش پشت در خانهای که محل نزول جبرئیل امین بود، تنها بخشی از جنایات سیاه آن روزهای تلخ به شمار میرود.
در این میان، حضرت فاطمه زهرا سلاماللهعلیها برای دفاع از حق ولایت امیرالمؤمنین حضرت علی علیهالسلام و بیدار کردن وجدانهای به خوابرفته، پشت در آمدند.
اما مهاجمان بیسنگدل با فشار درِ نیمسوخته و وارد آوردن ضربات سنگین، صدمات جسمی جبرانناپذیری بر یگانه دختر رسول خدا وارد ساختند.
این قساوت بیحد، منجر به سقط فرزند ششماهه آن حضرت، حضرت محسن بن علی سلام الله علیهما گردید؛ طفلی بیگناه که پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله پیش از شهادت خویش، نام مبارکش را «محسن» نهاده بودند و او را سومین یادگار پربرکت حضرت علی و حضرت فاطمه سلام الله علیهما مینامیدند.
شهادت مظلومانه حضرت محسن علیهالسلام در فاصله اول تا پنجم ربیعالاول سال یازدهم هجری، سند زنده و خدشهناپذیر ستمی است که بر خاندان پاک پیامبر وارد آمد.
این واقعه دردناک که مبدأ تاریخ سوگواری «هفته محسنیه» محسوب میشود، نخستین گام در انحراف مسیر هدایت بشریت و آغاز تمامی مصائب بعدی اهلبیت علیهمالسلام از کربلا تا امروز است.
در همین راستا و متناسب با اهمیت پاسداشت این مناسبتها، آیتاللهالعظمی شیرازی در بیانات اخیر خود در اجتماع عزاداران به مناسبت شهادت حضرت خاتمالانبیاء صلیاللهعلیهوآله، به تبیین دقیق ضوابط فقهی شعائر و پاسخ به شبهات پیرامون برخی از مناسک نوظهور هم چون هفته محسنیه پرداختند.
معظم له با تأکید بر اینکه مفهوم شعائر یک امر «عرفی» است و در قرآن و روایات معنای خاصی برای آن تعیین نشده، فرمودند: هر اقدامی که برای تعظیم امر اهلبیت علیهمالسلام انجام شود—از پیشواز عزاداری محرم گرفته تا اقامه عزای ایام و هفته محسنیه—تماماً عبادت و از مصادیق شعائر الهی به شمار میرود؛ ولو اینکه دقیقاً در زمان ائمه اطهار علیهمالسلام به این شکل متعارف نبوده باشد.
ایشان با رد قاطعانه اتهام «بدعت» به اینگونه مناسک نوظهور، یادآور شدند که بدعت عبارت است از نسبت دادن چیزی به دین که از دین نباشد، حال آنکه هفته و دهه محسنیه به عنوان تعظیم شعائر، ذیل عمومات دینی قرار دارد.
آیتاللهالعظمی شیرازی با اشاره به قاعده اصولی «عَلَيْنَا إِلْقَاءُ الْأُصُولِ وَعَلَيْكُمُ التَّفْرِيعُ» (وظیفه ما بیان اصول و قواعد کلی است و وظیفه شما استخراج فروع و احکام جزئی از آن است)، تصریح فرمودند: همانطور که ساخت قبه و ضریح یا پیادهروی و تشرف با پای پیاده به زیارت حضرت رضا علیهالسلام، امامین کاظمین و امامین عسکریین علیهمالسلام با وجود نداشتن نص خاص، بر اساس پویایی شعائر، مستحب و متبرک است، اقامه عزای محسنیه نیز یک فضیلت شرعی و از مصادیق تعظیم شعائر به شمار میرود.
