۱۴ صفر؛ سالروز شهادت محمد بن ابیبکر؛ یار وفادار امیرالمؤمنین علیهالسلام به دستور معاویه و به دست عمروعاص
۱۴ صفر؛ سالروز شهادت محمد بن ابیبکر؛ یار وفادار امیرالمؤمنین علیهالسلام به دستور معاویه و به دست عمروعاص
چهاردهم صفر یادآور یکی از تلخترین روزهای تاریخ اسلام است؛ روزی که محمد بن ابیبکر، از یازان گرانقدر و استاندار فداکار حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام و چهره برجسته حقطلبی، پس از نبردی نابرابر با سپاهیان شام، به شهادت رسید.
چهاردهم صفر سال ۳۸ هجری قمری، نقطه عطفی در تاریخ صدر اسلام و نشانهای روشن از غربت پیروان راستین ولایت است.
در این روز، محمد بن ابیبکر رضوانالله تعالی علیه که از سوی حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام به استانداری مصر منصوب شده بود، در پی هجوم لشکر شام به فرماندهی عمروعاص و با دستور مستقیم معاویه بن ابیسفیان، پس از مقاومت و پایداری بسیار به شهادت رسید.
این واقعه دردناک، نهتنها جنایتی بزرگ در حق یکی از چهرههای برجسته تقوا و جهاد بود، بلکه ضربهای سنگین بر پیکر جبهه حق و حکومت عدل علوی وارد ساخت.
بنابر نوشته منابع معتبر تاریخ اسلام، محمد بن ابیبکر با وجود آنکه فرزند خلیفه اول بود، از نخستین روزهای شکلگیری جریان حق، راه تفکیک ناپذیری از حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام را پیش گرفت.
او در آغوش پرمهر امیرالمومنین حضرت علی علیهالسلام پرورش یافت و حضرت او را همچون فرزند خویش میدانست و دربارهاش میفرمود: «محمد فرزند من از صلب دیگری است.»
وقتی امواج فتنه در شام به راه افتاد و معاویه به دنبال تسلط بر سرزمین استراتژیک مصر بود، امیرالمومنین حضرت علی علیهالسلام مدیریت و هدایت این منطقه حساس را به این یاور شجاع و بااخلاص واگذار کرد.
بر اساس متون تاریخی و روایات نقلشده در متون اسلامی، معاویه برای تضعیف مرکز حکومت اسلامی در کوفه، سپاهی عظیم را به فرماندهی عمروعاص روانه مصر کرد.
محمد بن ابیبکر با همراهی اندک یاران وفادار خود، تا آخرین قطره خون در برابر متجاوزان ایستادگی کرد.
منابع تاریخی نقل میکنند که پس از شکست ظاهری و شهادت مظلومانه او، نیرویهای عمروعاص به دستور مستقیم معاویه، رفتار بسیار قسیالقلبانهای با پیکر وی انجام دادند که نشاندهنده عمق کینه جریان نفاق از یاران مخلص ولایت بود.
شهادت محمد بن ابیبکر در ۱۴ صفر سال ۳۸ هجری، امیرالمومنین حضرت علی علیهالسلام را عمیقاً اندوهگین ساخت.
با این حال، نام و یاد این شهید والامقام بهعنوان نماد روشن بینی، پایداری بر سر عقیده و ولایتمداری خالصانه در تاریخ اسلام جاویدان ماند.
