تقابل عزت حسینی با تهدید اموی؛ چگونه ورود کاروان امام حسین علیهالسلام به کربلا در دوم محرم محاصره نظامی را به پیروزی ابدی حق بر باطل تبدیل کرد؟
تقابل عزت حسینی با تهدید اموی؛ چگونه ورود کاروان امام حسین علیهالسلام به کربلا در دوم محرم محاصره نظامی را به پیروزی ابدی حق بر باطل تبدیل کرد؟
ورود کاروان امام حسین علیهالسلام به صحرای کربلا در دومین روز از ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری، نقطه آغاز تحولی بزرگ در تاریخ اسلام بود.
واقعهای که در آن جبهه باطل با تکیه بر نیروی نظامی و تهدید به محاصره، در پی تسلیم کردن مصلح بزرگ تاریخ بود.
اما استقامت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام و یاران وفادارش، این تنگنای جغرافیایی را به مدرسهای ماندگار برای بیداری، تبیین حقیقت و عزت ابدی تبدیل ساخت.
اینجا نینواست؛ جایی که تاریخ در دومین روز از محرم سال ۶۱ هجری قمری، با سد شدن راه کاروان اباعبدالله الحسین علیهالسلام توسط سپاه هزار نفری حر بن یزید ریاحی متوقف میشود.
تقابلی که روزها پیش از ورود به کربلا و در منطقه «شراف» آغاز شده بود.
همانجا که سپاه تشنه حر با دستور مستقیم امام حسین علیه السلام سیراب شد و حتی در وقت نماز، همگی به حضرت اقتدا کردند.
اما مأموریت حر، ممانعت از بازگشت امام حسین علیه السلام به مدینه یا رفتن به سمت کوفه بود.
سایه این تقابل سایهبهسایه سرانجام در نزدیکی نینوا با رسیدن پیک عبیدالله بن زیاد به اوج خود رسید.
نامهای شدیداللحن که به حر دستور داد امام حسین علیه السلام را در زمینی بیآب و علف و بدون پناهگاه فرود آورد.
حر راه را بر کاروان بست و با وجود پیشنهاد یاران برای نبرد با سپاه اندک حر پیش از رسیدن نیروهای کمکی، امام حسین علیه السلام فرمودند که آغازکننده جنگ نخواهند بود و بدین ترتیب، کاروان زیر فشار نظامی حر، در خاک تشنه کربلا فرود آمد.
در همین نخستین ساعتهای استقرار، طنین خطبه تکاندهنده حضرت سیدالشهدا علیه السلام در بیکران این صحرا پیچید.
آنجا که فرمودند: «دنیا دگرگون شده، فضایل رخت بربسته، مردم بنده دنیا شدهاند و دین بازیچهای بر زبانشان است.»
کلامی که با یک حقیقت محض به اوج رسید؛ اینکه در این غوغای ستم، مرگ چیزی جز سعادت نیست و زندگی با ظالمان، جز خواری و ملالت نخواهد بود.
همین کلام کافی بود تا اصحاب باوفایی چون زهیر بن قین، نافع بن هلال و بریر، شمشیرهای خود را به نشانه بیعتی سرخ بالا ببرند و فریاد وفاداری تا پای جان سر دهند.
در سوی دیگر، عبیدالله بن زیاد در نامهای کینهتوزانه به امام حسین علیه السلام، دستور یزید را دیکته کرد؛ بیعت یا مرگ!
پاسخی که از سوی امام حسین علیهالسلام صادر شد، پایههای حکومت اموی را لرزاند.
حضرت سیدالشهدا علیه السلام پس از خواندن نامه، با بیانی قاطع فرمودند: «مردمی که خرسندی مخلوق را بر خشم خالق ترجیح دهند، هرگز روی رستگاری را نمیبینند.»
و بلافاصله دستور دادند تا خیمههای آلالله برپا شود.
طبق آیات الهی، باطل همچون کف روی آب رفتنی است و آنچه به انسانها سود میرساند در زمین پابرجا میماند.
کربلا به همه نسلها آموخت که اگر ایستادگی با روشن بینی و آگاهی گره بخورد، سختترین محاصرهها به فرصتی برای بیداری تمدنها و ابدیتِ حق تبدیل خواهد شد.
