شب نوزدهم ماه مبارک رمضان؛ شب ضربتخوردن امیرالمومنین علیه السلام
شب نوزدهم ماه مبارک رمضان؛ شب ضربتخوردن امیرالمومنین علیه السلام
شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، امیرالمومنین علی بن ابیطالب علیهالسلام در مسجد کوفه توسط عبدالرحمن بن ملجم مرادی مورد ضربت قرار گرفتند و این حادثه منجر به شهادت آن حضرت در روز بیست و یکم ماه رمضان شد.
بررسی وقایع این شب و لحظات پایانی امیرالمومنین حضرت علی علیهالسلام، تصویر روشنی از اخلاق، شجاعت و عبادت آن حضرت ارائه میدهد.
در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، امیرالمومنین حضرت علی علیهالسلام، امام اول، صحابی و داماد پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله، در مسجد کوفه توسط عبدالرحمن بن ملجم مرادی به ضرب شمشیر زهرآلود مورد حمله قرار گرفتند و فرق مبارکشان شکافته شد.
این ضربت در نهایت باعث شهادت آن حضرت در روز بیست و یکم ماه رمضان شد.
شب نوزدهم، امیرالمومنین علی علیهالسلام مهمان دخترشان ام کلثوم بودند و با رعایت سادهزیستی افطار کردند.
نمک و نان را بر سفره افطار انتخاب کردند و بر حلال و پاکیزگی دنیا و حساب آن در قیامت تأکید فرمودند.
حضرت سپس به نماز و تلاوت سوره یس پرداختند و بارها عبارت «لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلّا بِاللّهِ الْعَلىّ الْعَظیم » را تکرار کردند.
نزدیک صبح، امیرالمومنین حضرت علی علیهالسلام به سوی مسجد کوفه رفتند، خفتگان را برای اقامه نماز بیدار کردند و بهطور ویژه عبدالرحمن بن ملجم را نیز متوجه نماز کردند.
هنگامی که سر مبارک حضرت از سجده اول برداشت، ابن ملجم شمشیر خود را فرود آورد و فرق آن حضرت را شکافت.
حضرت علی علیه السلام در محراب مسجد افتاده و در همان هنگام فرمودند: بسم الله و بِاللهّ وعَلى مِلّةِ رَسولِ اللهِ: فزت وَرَبِّ الكعبة؛ سوگند به خدای كعبه، رستگار شدم.
آن حضرت در حالی که خون از سر و صورت شریفشان جاری بود، فرمودند: هَٰذَا مَا وَعَدَنَا ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥ، این همان وعده ای است که خداوند متعال و رسول گرامی اشت به من داده اند.
روایت شده که در هنگام ضربت زدن عبدالرحمن بن ملجم بر سر مطهر حضرت علی علیه السلام ، زمین به لرزه در آمد و دریاها مواج و آسمان ها متزلزل شدند و درهای مسجد به هم خوردند و خروش از فرشتگان آسمان ها بلند شد و باد سیاهی وزید، به طوری که جهان را تیره و تاریک ساخت و جبرئیل امین در میان آسمان و زمین ندا داد و همگان ندایش را شنیدند.
او می گفت: تَهَدَّمَتْ وَ اللَّهِ أَرْكَانُ الْهُدَى وَ انْطَمَسَتْ وَ اللَّهِ نُجُومُ السَّمَاءِ وَ أَعْلَامُ التُّقَى وَ انْفَصَمَتْ وَ اللَّهِ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى قُتِلَ ابْنُ عَمِّ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى قُتِلَ الْوَصِیُّ الْمُجْتَبَى قُتِلَ عَلِیٌّ الْمُرْتَضَى قُتِلَ وَ اللَّهِ سَیِّدُ الْأَوْصِیَاءِ قَتَلَهُ أَشْقَى الْأَشْقِیَاء .
سوگند به خدا که ارکان هدایت درهم شکست و ستاره های دانش نبوت تاریک و نشانه های پرهیزکاری بر طرف گردید و عروه الوثقی الهی گسیخته شد . پسر عموی رسول خدا شهید شد ، سید الاوصیا و علی مرتضی به شهادت رسید . وی را شقی ترین اشقیاء به شهادت رسانید .
این حادثه نه تنها ضایعهای عظیم برای جهان اسلام بود، بلکه درس بزرگی از ایمان، ایثار و استقامت در راه حق برای تمامی امت به یادگار گذاشت.
